Pałac Szeptyckich w Łaszczowie, Pałac z XVIII wieku w Łaszczowie, Polska.

Pałac Szeptyckich to budynek z XVIII wieku w Łaszczowie stojący na przestronnych terenach z wieloma strukturami z różnych okresów. Kompleks zawiera części byłego kościoła jezuitów i budynkami mieszkalne, które pokazują, jak miejsce ewoluowało z biegiem czasu.

Kamień węgielny pod kościół i kolegium jezuickie położono 15 września 1736 roku według projektu Pawła Giżyckiego i Tomasza Żebrowskiego. Kościoła nigdy nie ukończono; Franciszek Łukawski rozebrał jego mury w latach 1818–1819 i przeznaczył kolegium na cele mieszkalne. Pożar podłożony przez wycofujące się wojska rosyjskie 29 czerwca 1915 roku zniszczył wciąż nieukończoną siedzibę, a w 1926 roku rozebrano najbardziej uszkodzone skrzydło.

Nazwa budynku przypomina rodzinę Szeptyckich, właścicieli Łaszczowa, którzy użytkowali dawne kolegium jezuickie jako rezydencję; do połowy XIX wieku piętro zajmowała Róża Szeptycka. Na parterze mieścił się Sąd Gminny. Po jej śmierci budynek stał pusty, aż osiedlił się w Łaszczowie Aleksander Szeptycki. Ruina nie jest udostępniona do zwiedzania, więc te warstwy przetrwały tylko w archiwach i w murach widocznych z zewnątrz.

Pałac jest opuszczoną ruiną i nie można go zwiedzać; ocalałe mury stoją puste i bez dachu od pożaru w 1915 roku i późniejszych rozbiórek. Ogląda się go tylko z zewnątrz, z publicznego terenu w Łaszczowie, zachowując dystans od niestabilnych murów. Na miejscu nie ma żadnych udogodnień ani wyznaczonej trasy.

Rozpoczętego w 1736 roku kościoła jezuickiego nigdy nie ukończono; w 1773 roku jego mury stały bez dachu, a Franciszek Łukawski rozebrał je w latach 1818–1819. Podczas II wojny światowej wojska niemieckie zabrały resztki murów na budowę drogi do Dołhobyczowa, dlatego kościół przetrwał tylko w materii pałacu.