Oficyna Burkego, Drewniany dom zabytkowy w dzielnicy Praga-Północ, Warszawa, Polska.

Oficyna Burkego to drewniany budynek gospodarczo-mieszkalny przy ul. Kawęczyńskiej 26 na warszawskiej Pradze-Północ, wzniesiony ok. 1900 jako najstarsza część zespołu mieszkalnego Edmunda Burkego i Józefa Wągrowskiego. Stoi wzdłuż wschodniej granicy posesji, szczytem do ulicy: jest jednotraktowy i jednopiętrowy, ma 10-osiową fasadę, drzwi wejściowe na drugiej i dziewiątej osi, pulpitowy dach oraz drewniane zdobienia w pasie poddasza i pod gzymsami parapetowymi. Ściana od strony ulicy jest ślepa.

Oficyna, najstarsza część zespołu mieszkalnego Edmunda Burkego i Józefa Wągrowskiego, powstała ok. 1900 roku; murowany budynek frontowy zespołu nie zachował się. Po 1945 stała się domem komunalnym. W 2016 roku wyprowadził się ostatni lokator, a w 2019 roku budynek miał zapadnięty dach, zniszczone stropy i odchylone od pionu ściany. W 2020 roku ujawniono roszczenia do nieruchomości.

Ta drewniana struktura pokazuje, jak mieszkańcy żyli w dzielnicy Praga na przełomie 19 i 20 wieku. Budynek odzwierciedla wzory zamieszkania i codzienne życie zwykłych rodzin w tej części Warszawy.

Budynek stoi przy ul. Kawęczyńskiej 26 wzdłuż wschodniej granicy posesji, szczytem do ulicy; ściana od strony ulicy jest ślepa. W 2015 wpisano go do rejestru zabytków, a w 2019 miał zapadnięty dach, zniszczone stropy i odchylone od pionu ściany. Ogląda się go z ulicy; w 2020 ujawniono roszczenia do nieruchomości.

Ściana oficyny od strony ulicy jest ślepa, bez okien, a drzwi wejściowe znajdują się na drugiej i dziewiątej osi dziesięcioosiowej fasady. Drewniane zdobienia biegną w pasie poddasza i pod gzymsami parapetowymi. W 2015 budynek wpisano do rejestru zabytków jako relikt drewnianej zabudowy mieszkaniowej Pragi.