Śródmiejska Dzielnica Mieszkaniowa w Szczecinie, Osiedle mieszkaniowe w Szczecinie, Polska

Śródmiejska Dzielnica Mieszkaniowa to pierwsze po II wojnie światowej osiedle mieszkaniowe Szczecina, w dzielnicy Śródmieście, na osiedlu Centrum. Jej pierwsze trzy pięciokondygnacyjne bloki, zaprojektowane przez Henryka Nardego, W. Adamczyka i Emanuela Maciejewskiego, stoją na narożnikach Alei Jana Pawła II z Jagiellońską i Mazurską oraz między Małopolską a Mazurską. Partery są boniowane, gzymsy dzielą kondygnacje, ozdobne szczyty wychodzą na Plac Lotników, a tynk jest jasnożółty do pierwszego piętra i brązowy wyżej.

Dzielnica zaczęła się rozwijać między 1952 a 1954 rokiem jako powojenny projekt mieszkaniowy, zaprojektowany przez architektów Henryka Nardego, W. Adamczyka i Emanuela Maciejewskiego. Późniejsza budowa budynku C-3 w latach 1958-1959 pokazała przesunięcie w kierunku bardziej nowoczesnych rozwiązań architektonicznych.

Nazwa Śródmiejska Dzielnica Mieszkaniowa oznacza pierwsze osiedle mieszkaniowe wzniesione w Szczecinie po 1945 roku. Socrealistyczne bloki miały nawiązywać do zachowanej zabudowy kamienicznej z końca XIX wieku wokół Placu Lotników, dlatego elewacje powtarzają gzymsy, boniowanie i ozdobne szczyty. Kamienica na narożniku Placu Lotników i ulicy Kaszubskiej otrzymała później dopasowaną elewację.

Dzielnicę najlepiej zwiedzać w ciągu dnia, aby wyraźnie zobaczyć detale architektoniczne i cechy elewacji. Wokół jest dużo przestrzeni do spacerów, a Aleja Jedności Narodowej jest dobrym punktem orientacyjnym do poruszania się po terenie.

Budynek C-3 przy Alei Wyzwolenia, wzniesiony w latach 1958–1959 według projektu Henryka Nardego, zrezygnował z gzymsów, boniowania i spadzistego dachu wcześniejszych etapów na rzecz modernistycznej fasady z szerokimi trójdzielnymi oknami i balkonami. Mieszkania miały wysoki jak na owe czasy standard: dębowe parkiety, terakotę, wewnętrzne parapety ze szkła, szafy wnękowe, centralne ogrzewanie i meble kuchenne.