Takamimusuhi-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Takamimusuhi-jinja to dawna świątynia wiejska w Nonoichi w prefekturze Ishikawa. Jej sala modlitw, odbudowana w 1911 roku, jest nietypowo duża jak na świątynię wiejską: pięć przęseł szerokości i pięć głębokości, z dachem czterospadowym, chińskim frontonem nad wejściem i balustradą wokół całego obwodu. Rzeźby w sali wykonał warsztat Kamo kierowany przez Kamo Banzana z Inami w Toyamie. Mały strumień, kanał Kuroda, przecina teren pod kamiennym mostkiem w kształcie bębna.

W 1909 roku na mocy rozporządzenia o łączeniu świątyń dawna świątynia Takamimusuhi w zachodnim Oshino została połączona ze świątynią Shimizu we wschodniej części, tworząc dzisiejszą świątynię. Nowy budynek wzniesiono na terenie rezydencji rodziny Gotō w Oshino, a w 1911 roku przeniesiono tam bóstwa. Ziemię ofiarował Gotō Otokichi, jedenasty zwierzchnik rodu, a budowę sfinansowano ze sprzedaży Oshino-yama, wspólnej działki kupionej przez armię w 1910 roku.

Nazwa świątyni pochodzi od Takamimusuhi-no-Mikoto, jednego z pierwszych trzech bóstw, które zstąpiły na Takamagaharę, gdy niebo i ziemia się rozdzieliły, bezpłciowego hitorigami. Na terenie znajduje się mały kamienny mostek w kształcie garbu nad kanałem nawadniającym Kuroda, który dzieli starą wioskę Oshino na wschód i zachód. Do ery Meiji każda strona miała własny bęben mushi-okuri i obie rywalizowały przez strumień głośnością i barwą bębnienia.

Świątynia znajduje się w dzielnicy Oshino 1-chome w Nonoichi, w prefekturze Ishikawa. Kanał irygacyjny Kuroda przecina teren z północy na południe, a mały kamienny mostek w kształcie bębna przerzuca się nad nim, więc odwiedzający przechodzą nad wodą między dwiema częściami terenu. Powierzchnia terenu zmniejszyła się od 1949 roku wskutek kolejnych poszerzeń drogi prefekturalnej Miyanaga-Yokogawa biegnącej obok świątyni.

Teren sanktuarium przecina z północy na południe strumień, kanał irygacyjny Kuroda, nad którym przerzucono mały kamienny mostek w kształcie bębna. Wschodnia i zachodnia część osady Oshino rywalizowały we wszystkim, a do okresu Meiji każda strona miała własny bęben do przepędzania owadów, którego dźwięk porównywano po obu stronach strumienia. Gdy połączono oba sanktuaria, salę modlitw zwrócono na zachód, aby pogodzić mieszkańców.