Kichijō-in, Świątynia buddyjska w Motoki-Nishimachi, Tokio, Japonia

Kichijō-in to świątynia szkoły Shingon-shu Buzan-ha w Motoki-Nishimachi, Adachi, Tokio, założona w 1288 roku przez Enshina. Jej nazwa górska to Fuchie-san, a nazwa świątyni Seikoku-ji; głównym wizerunkiem jest Kongōkai Dainichi Nyorai. Nad główną bramą wisi tablica „Fuchie-san” napisana przez Rihō, jedenastą córkę cesarza Go-Sai, i dlatego odwiedzający od dawna wchodzą boczną furtką, a nie główną bramą.

Założona w 1288 roku przez Enshina jako Fuchie-san Kichijō-in Seikoku-ji świątynia szerzyła doktrynę Hossō z Hase-dera i otrzymała linię dharma z klasztoru Ninna-ji w Kioto. Jako chūhonji nadzorowała niegdyś 33 świątynie filialne. W 1592 roku rodzina Ishide Kamon-no-suke przeniosła się z Tōtōmi do wsi Motoki, ponieważ jego brat, kapłan Kakugen, kierował Kichijō-in. Za shogunów Tokugawa służyła jako miejsce odpoczynku podczas polowań z sokołami i otrzymała herb trzech malw oraz ziemie z czerwonym pieczęciem.

Nazwa świątyni widnieje na tablicy nad bramą, którą napisała księżniczka Rihō, jedenasta córka cesarza Go-Sai, z pieczęcią jej buddyjskiego imienia Tokugon. Od okresu Edo do ery Taishō tablica wisiała na głównej bramie, której ludzie unikali z szacunku, dlatego boczna brama pozostała zwykłym wejściem.

Kichijō-in znajduje się około 12 minut pieszo od stacji Ōgi-Ōhashi na linii Nippori-Toneri. Od okresu Edo wchodzi się boczną furtką, a nie główną bramą, na której niegdyś wisiała inskrybowana tablica; odwiedzający nadal korzystają z tego wejścia.

Świątynia przechowuje lektykę z herbem trzech liści ślazu, używaną, gdy jej przełożony udawał się do zamku Edo na noworoczne pozdrowienie szoguna. Wewnątrz wisi tablica z napisem „Fuchie-san” napisanym przez księżniczkę Rihō, jedenastą córkę cesarza Go-Sai, opatrzona jej pieczęcią „Tokugon”.