Ekoda-sengen-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Ekoda-sengen-jinja to mała świątynia szinto w Kotakechō, Nerima, z prostymi drewnianymi strukturami i tradycyjnymi łukowatymi dachami. Teren obejmuje dobrze utrzymane ścieżki żwirowe, małe drzewa, kamienne latarnie i główną halę, gdzie odwiedzający modlą się i zostawiają ofiary.

Według tradycji sanktuarium założono w 931 roku, choć historycy uznają tę datę za nieznaną. Z kroniki Musashi Fudoki-zakki z okresu Edo wynika, że nosiło nazwę Fuji Sengen-sha, a jego bettō-ji był Nōman-ji w Asahigaoka. Legenda mówi, że gdy mieszkańcy Kotakechō i Ekoda-chō spierali się o własność, w lecie spadł śnieg, a obie strony zakończyły spór, czcząc sanktuarium jako wspólnego ujigami.

Świątynia jest poświęcona Konohanasakuyahime, bóstwu góry Fuji w mitologii japońskiej, a nie bogini wody czy płodności. Nazywa się ją też Kayahara Sengen Jinja, od poematu wyrytego na kamiennym pomniku na terenie: „Na tym bezkresnym wrzosowisku Musashino widać tylko góry Fuji”. Legenda mówi, że gdy Kotakechō i Ekoda-chō spierały się o jej własność, latem spadł śnieg; obie strony zakończyły spór i zaczęły czcić ją wspólnie.

Świątynia znajduje się około minuty pieszo od stacji Ekoda na linii Seibu Ikebukuro. Na Fujizukę za halą modlitw można wchodzić 1 lipca z okazji otwarcia góry, w pierwszych trzech dniach roku oraz w drugą sobotę i niedzielę września, gdy odbywa się doroczne święto świątyni. Wstęp jest bezpłatny.

Fujizuka za salą modlitw ma 8 metrów wysokości i około 30 metrów średnicy, pokryta jest lawą z góry Fuji i została wzniesiona w 1839 roku przez bractwo Kotake Maru Harae-kō. W 1979 roku uznano ją za ważny materialny zabytek kultury ludowej; na zboczach stoją posągi tengu i małp oraz kamienne pomniki.