Ryūkaku-ji Temple, Świątynia buddyjska w Sakae, Japonia

Ryūkaku-ji to świątynia buddyjska szkoły Tendai na płaskowyżu nad jeziorem Inba w Sakae w prefekturze Chiba. Jej niska, parterowa drewniana sala ma ciemnobrązowe ściany i szary dachówkowy dach z podwyższonym szczytowym wejściem; po prawej stoi biała tablica z zieloną obwódką. Wykopaliska odsłoniły fundamenty pagody, Kondō i południowej bramy oraz dachówki z okresu Nara.

Świątynia została założona w 709 roku, za panowania cesarzowej Genmei, co czyni ją jednym z najstarszych miejsc kultu we wschodniej Japonii. W 1933 roku otrzymała status Narodowego Miejsca Historycznego, co zwróciło oficjalną uwagę na to, co sam teren wciąż pokazuje: warstwy zabudowy z wielu stuleci.

Ryūkaku-ji należy do szkoły Tendai buddyzmu, a teren świątyni nosi ślady nieprzerwanego użytkowania religijnego: zadbane ołtarze i kamienne znaczniki rozmieszczone po całym miejscu. Nazwa świątyni, oznaczająca 'świątynię rogów smoka', nawiązuje do starej legendy związanej właśnie z tym miejscem.

Teren świątyni jest ogólnodostępny i można go zwiedzać pieszo, choć niektóre obszary mają nierówną nawierzchnię z widocznymi pod nogami starożytnymi pozostałościami. Wizyta w dzień powszedni bywa spokojniejsza, co ułatwia poruszanie się po starszych częściach terenu we własnym tempie.

Legenda o suszy z 731 roku kończy się rozdzieleniem małego smoka z jeziora Inba na trzy części: głowę pochowano w Ryūkaku-ji, tułów w Ryūfuku-ji w Inzai, a dolną część ciała w Ryūbi-ji w Sōsa. To trzy odrębne świątynie, a nie trzy strefy jednego terenu, noszą imię smoka.