Ryōtan-ji Temple, Świątynia buddyjska w Hamana-ku, Hamamatsu, Japonia
Ryōtan-ji to świątynia zen szkoły Rinzai, gałęzi Myōshin-ji, w Hamana-ku w Hamamatsu, z drewnianą bramą na niskim kamiennym cokole, ciemnobrązowymi filarami i dachówką. Główna sala wychodzi na północ na ogród stawowo-skalny przypisywany Kobori Enshū, uznany w 1954 r. za Narodowe Miejsce Piękna Krajobrazowego.
Według tradycji świątyni założył ją Gyōki w 733 roku jako Jizō-ji; w 1093 roku, gdy pochowano tam Ii Tomoyasu, zmieniono jej nazwę na Jijō-ji i stała się bodaiji klanu Ii. W 1507 roku pod rządami Ii Naohiry przyjęła nazwę Ryōtan-ji, została spalona przez klan Takeda w 1570 roku i odbudowana w okresie Edo.
Świątynia kryje groby Ii Naomoriego, poległego pod Okehazamą w 1560 roku, oraz Ii Naochiki i Ii Naotory, których groby stoją obok siebie. Jej trzytomowa encyklopedia z dynastii Song, wydrukowana w 1188 roku i należąca niegdyś do Ody Nobunagi, została w 1978 roku uznana za Ważne Dobro Kultury.
Świątynia i jej ogród nie są udostępnione do zwiedzania. Dojazd autobusem linii 45 Entetsu (linia Okuyama) do przystanku Jingūji, potem około 10 minut pieszo, mniej więcej godzina od stacji Hamamatsu; przystanek Ryōtan-ji autobusu miejskiego jest 5 minut pieszo. Samochodem około 20 minut od zjazdu Hamamatsu-nishi.
Świątynia przechowuje trzy tomy encyklopedii Kinju Bankoku z dynastii Song, wydrukowane w 1188 r. w południowych Chinach i należące niegdyś do Ody Nobunagi, którego syn został tu mnichem. Księgi uznano za Ważne Dobra Kultury w 1978 r.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 489 współtwórców z całego świata.