Takasu-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Takasu-jinja stoi u zachodniego podnóża góry Takasu w Itoshimie. Główna sala to trójprzęsłowy budynek w stylu nagare-zukuri z dachem z kory cyprysu, przebudowany w 1662 roku przez Kurodę Mitsuyukiego, trzeciego pana domeny Fukuoka, prawdopodobnie z użyciem starszych słupów. Przed nią stoi sala modlitw z 1731 roku, a niżej granitowy torii Myojin o wysokości około pięciu metrów.

Świątynia pojawia się w źródłach w 877 roku, gdy bóstwo Takaiso-hime zostało podniesione w randze. Obecny honden pochodzi zasadniczo z 1662 roku, gdy pan Fukuoki Kuroda Mitsuyuki odbudował go, wykorzystując starsze filary; odrestaurowany w latach 2013–2016, w 2023 roku został wpisany jako Narodowe Ważne Dobro Kultury.

Świątynia znana jest też jako Takasu-gu. Jej nazwa wiąże się z zaginionym bóstwem Takaiso-hime, poświadczonym w 877 roku, a teorie łączą je z legendą przybysza Amenohiboko. Dwa razy w roku, wiosną i jesienią, wykonuje się Takasu-kagura: dwanaście tańców w dwóch rodzajach, kagura taneczna i kagura w maskach, które według przekazu przyniesiono z Kioto w 1467 roku.

Świątynia znajduje się około 30 minut pieszo od stacji Shusenji kolei JR Kyushu na linii Chikuhi lub można dojechać autobusem społecznościowym Kawahara do przystanku Takasu i przejść około 5 minut. Teren leży u zachodniego podnóża góry Takasu, a główna sala i sala modlitw znajdują się na wyższym poziomie, do którego prowadzą kamienne schody.

Takasu-kagura został sprowadzony z Kioto w 1467 roku przez Haradę Tanekane, pana zamku Takasu. Obejmuje dwanaście utworów w dwóch rodzajach: mai-kagura, cichy taniec bez masek, oraz men-kagura, maskowe przedstawienia mitów. W 1981 roku uznany za niematerialne dziedzictwo kultury ludowej prefektury Fukuoka, wykonywany jest podczas wiosennych i jesiennych świąt.