Handō-ji, Świątynia buddyjska w Kōka, Japonia.

Handō-ji to świątynia Tendai w Koka w prefekturze Shiga, obecnie u stóp góry Handō-san (664 m). Jej nazwa i linia dharmy pochodzą od pierwotnej świątyni górskiej, której rozległe ruiny cel mnichów i chram Handō zachowały się na szczycie, górując nad terenem pałacu Shigaraki. Obecna świątynia, dawniej Honkaku-in, przechowuje trzy posągi z okresów Heian i Kamakura z dawnego Jōfuku-ji.

Tradycja zawarta w zwojach początków przypisuje założenie En no Gyōja, a odnowienie w 714 Ankyō, choć rzeczywiste początki są niejasne i wywodzą się zapewne od górskich ascetów i mnichów związanych z Konshō-ji. W okresie Nanboku-chō na szczycie stała warownia zwana Handō-ji-jō, a w 1337 walczyli tam wasale Sasaki Dōyō. Świątynię zniesiono podczas rozdzielenia shintoizmu i buddyzmu w epoce Meiji, a w 1892 odżyła, gdy świątynia Tendai Honkaku-in w Minakuchi przejęła jej nazwę i tradycję.

Nazwa i obrzędy świątyni wywodzą się z górskiego sanktuarium na górze Handō, gdzie czczono bóstwo Handō Gongen jako boga zbóż i opiekuna lasów Shigaraki. Obecna świątynia, odnowiona w 1892 roku z świątyni Tendai Honkaku-in u północnego podnóża góry, przechowuje trzy rzeźby z okresów Heian i Kamakura z dawnego Jōfuku-ji, w tym posąg Amidy o wysokości 68,7 cm.

Świątynia leży u północnego podnóża góry Handō-san, nie na jej 664-metrowym szczycie, gdzie pozostały tylko dawne kwatery mnichów i chram Handō. Relikty szczytu górują nad terenem pałacu w Shigaraki i dociera się do nich pieszo; obecna świątynia to dawny Hongaku-in w Mitsudera. Przechowywane są tu trzy posągi z okresów Heian i Kamakura.

Yamabushi z tej góry uważani są za źródło kokańskiego handlu obwoźnego lekami: rozdawali pigułki takie jak Mangan-kin, moksę i lek na żołądek, zbierając datki dla świątyń od Atago po Fushimi Inari. W kwaterach mnichów-wojowników na szczycie znajduje się też grób Mokujikiego Ogo, który zmarł tam w 1608 roku.