Ōmijima, Chroniona wyspa przybrzeżna i park geologiczny w Nagato, Japonia

Ōmijima to wyspa w Nagato w prefekturze Yamaguchi o powierzchni 14 km² i linii brzegowej około 40 km. Północny brzeg, uformowany przez erozję Morza Japońskiego, kryje formacje skalne zwane „Alpami morskimi”; najwyższy punkt to góra Takayama, 319,9 m. Na południu most Ōmi, ukończony w 1965 r., łączy wyspę z lądem, a na południowym zachodzie leży laguna Ōmiko, osłonięta mierzeją Nami no Hashidate.

Północne wybrzeże wyspy uznano za Miejsce Piękna i Pomnik Przyrody w 1926 roku, a nie w 1927. W 1927 trafiło ono na listę Stu Widoków Japonii, opracowaną przez gazety Osaka Mainichi i Tokyo Nichinichi. W 1955 wybrzeże włączono do nowo utworzonego Parku Quasi-Narodowego Kita-Nagato Kaigan. Wschodnia dzielnica Tōri była samodzielną gminą w latach 1899–1954, zanim przyłączono ją do Nagato.

Wschodnia dzielnica Tsu była bazą przybrzeżnego wielorybnictwa od XVI wieku do początku ery Meiji: rybacy zagarniali wieloryby do zatoki i wskakiwali na nie z harpunami. Przy świątyni Kōgan-ji stoi wzniesiony w 1692 roku grób wielorybów (kujira-baka), narodowy zabytek historyczny, w którym pochowano około 70 płodów wielorybów i gdzie co roku odbywa się obrzęd upamiętniający. Pieśń wielorybnicza z Tsu jest wciąż śpiewana, a pobliskie Kujira Shiryōkan prezentuje dzieje tego zajęcia.

Wyspa najlepiej się widzi z wody, a wycieczki łodzią są dostępne z pobliskiego wybrzeża. Odwiedzający powinni przygotować się na zmienne warunki pogodowe na wybrzeżu, zwłaszcza jeśli planują fotografować z wody lub z brzegu.

Przydomek „Alpy Morza” odnosi się do 16 km zerodowanego skalnego wybrzeża na północy, gdzie z wody wystają skalne iglice. Najwyższy punkt to góra Takayama, 319,9 m, na północnym wschodzie. Na plaży Funakoshi można odbierać sygnały radiowe z Chin i Korei Południowej.