Reishi-ji, Świątynia buddyjska w Sanuki, Japonia

Reishi-ji to świątynia szkoły Shingon góry Kōya w Sanuki, w prefekturze Kagawa, o nazwie górskiej Nichinai-zan. Głównym wizerunkiem jest jedenastotwarzowy Kannon, a świątynia jest dziesiątą stacją pielgrzymki trzydziestu trzech Kannon w Sanuki. Zabudowania pną się po zboczu: brama, główna sala, Karitei-dō i dzwonnica u dołu, Okunoin Daishi-dō i Goma-dō blisko szczytu.

Według tradycji świątyni założył ją Kūkai w erze Kōnin (810–824), modląc się za swojego mistrza Okadę Ushikai; nosiła wtedy nazwę Tōrinzan Henjōkōin lub Hiuchizan Taikōji. W 1662 mnich Enin przybył z Saimei-ji w Yamashiro i zabiegał o jej odnowienie; władca Takamatsu Matsudaira Yorishige nakazał odbudowę. W 1676 Yoritsune, adoptowany syn Yorishige i syn Tokugawy Mitsukuniego, zmienił nazwę na Tōrinzan Reishi-ji i wzniósł główną salę.

Świątynia należy do szkoły Shingon góry Kōya i jest dziesiątą stacją pielgrzymki trzydziestu trzech Kannon regionu Sanuki; na tym szlaku Enkō-ji leży 2,3 km dalej, a Jōfuku-ji 41 km. Głównym wizerunkiem jest Kannon o jedenastu twarzach. Za główną salą, na zboczu, znajdują się groby dwóch panów Takamatsu, Ienagi i Yorihiro.

Świątynia leży u stóp wzgórza w Sanuki; główna sala, dzwonnica i pawilon Kariatei zajmują niższy teren. Ścieżka ze schodami prowadzi obok kaplicy pamiątkowej rodu Matsudaira do grobów panów Yoritsune i Yorihiro. Oku-no-in Daishido blisko szczytu jest dostępne samochodem, z miejscami parkingowymi dla kilku pojazdów.

Za główną salą ścieżka pnie się po zboczu obok grobu rzeźbiarza Ogawy Hanjiro i skały z wyrytymi znakami sanskrytu (bonji-iwa). Przy szczycie stoją Oku-no-in Daishi-dō, z parkingiem na kilka samochodów, Goma-dō i Gumonji-dō. Mówi się, że brama świątyni została przeniesiona z tylnej bramy zamku Amataki.