Oyama Shrine, Sanktuarium shinto w Tateyama, powiat Nakaniikawa, prefektura Toyama, Japonia

Oyama Shrine obejmuje trzy miejsca w Tateyama w prefekturze Toyama: sanktuarium szczytowe na wysokości 3003 m na górze Oyama, Chūgū Kiganden w Ashikuraji i Maedate Shadan w Iwakuraji. Odnowiona w 1860 roku sala szczytowa to trójprzęsłowy nagare-zukuri z drewna zelkowa, wzniesiony wprost na skale i pokryty kamieniami; główna sala Maedate Shadan z dachem z kory cyprysu jest największa w regionie Hokuriku.

Według tradycji sanktuarium założył Saeki no Ariyori w 701 roku, po tym jak biały jastrząb zaprowadził go do jaskini na górze Tate, gdzie ukazali mu się bogowie Izanagi i Amanotajikarao. Sanktuarium otrzymało stopnie dworskie w 863 i 889 roku, a w 927 roku zostało wpisane jako małe sanktuarium w Engishiki. Sanktuarium na szczycie odbudowano w 1860 roku, a obecna sala pochodzi z odbudowy z 1996 roku.

Nazwa sanktuarium pochodzi od góry Oyama, a pielgrzymi nosili niegdyś od jednego do trzech kamieni z koryta rzeki na szczyt i składali je na dziedzińcu tamtejszej świątyni. Ludowa opowieść mówi, że Tateyama przegrała konkurs wysokości z górą Hakusan o grubość słomianego sandała, stąd kamienie mające ją podnieść. Schodząc, kupowano długie czerwone proporce; dziś po modlitwie o bezpieczeństwo na szczycie otrzymuje się czerwoną zawieszkę „sanktuarium Oyama na szczycie Tateyama” do przywiązania do kija lub plecaka.

Sanktuarium składa się z trzech miejsc: sanktuarium szczytowego na górze Oyama (3 003 m), do którego dochodzi się w około dwie godziny z terminalu Murodo trasy alpejskiej Tateyama-Kurobe; Chugu Kiganden w Ashikuraji, dokąd dojeżdża autobus ze stacji Chigaki do przystanku Ashikuraji; oraz Maedate Shadan w Iwakuraji, około 7-10 minut pieszo od stacji Iwakuraji. Sanktuarium szczytowe jest dostępne tylko od siódmego do dziewiątego miesiąca starego kalendarza, dlatego całoroczne obrzędy odbywają się w Maedate Shadan.

Szczytowa świątynia stoi na wysokości 3003 m na górze Oyama; jej sala została wzniesiona bezpośrednio na skale, a dach obciążono kamieniami dla ochrony przed wiatrem. Wnętrze dzieli się na trzy przęsła: środkowe jest skarbcem, a po bokach stoją dwie boskości; po lewej i prawej wiszą tablice Tōgō Heihachirō i Nogi Maresuke.