Chōhō-ji, Świątynia buddyjska w Hirano-ku, Japonia

Chōhō-ji to świątynia buddyjska szkoły Shingon odgałęzienia Kōyasan w Hirano-ku w Osace. W głównej sali znajduje się posąg jedenastotwarzowej Kannon przypisywany rzeźbiarzowi Kasudze, uważany za osobisty wizerunek Sakanoue no Tamuramaro, oraz posąg króla Enmy; oba są pokazywane 18 maja. Na terenie świątyni są też Daishidō, Gōmadō z wizerunkiem En no Gyōja oraz chōzubachi, gdzie czerpie się wodę chochlą i leje na kamień w kształcie tykwy.

Założona w erze Daidō (806–810) przez Sakanoue no Haruko, córkę Sakanoue no Tamuramaro i małżonkę cesarza Kanmu, która po śmierci cesarza złożyła śluby mnisze pod kierunkiem Kūkaia. W okresie Nanboku-chō cesarz Go-Daigo używał świątyni jako tymczasowego pałacu i nadał jej nazwę górską Ōshasan. Zabudowania spłonęły podczas wojny Genkō (1331), zamieszek Kenmu i oblężenia Osaki w 1615; obecna sala główna i kuchnia zostały odbudowane w erze Tenpō (1830–1844).

Nazwa świątyni, Chōhō-ji, jest zapisywana znakami oznaczającymi „długi” i „skarb”. W jej głównej sali znajduje się drewniana posąg króla Enmy, udostępniany co roku 18 maja razem z jedenastotwarzowym Kannonem. Mnich dotyka odwiedzających pieczęcią posągu, a świątynia wydaje amulety Enmy z czerwonym odciskiem pieczęci. Świątynia przechowuje także „relikwię niebieskiego pająka” i zwój „Yomigaeri Sōshi”.

Świątynia jest łatwo dostępna pociągiem do stacji JR Hirano, skąd zwiedzający mogą iść na południe ulicami z lokalnymi sklepami i restauracjami. Otaczająca okolica jest bardzo przejezdna pieszo i łatwa do orientacji.

Hibutsu w głównej sali, jedenastotwarzowy Kannon uważany za osobisty wizerunek dewocyjny Sakanoue no Tamuramaro, jest pokazywany tylko 18 maja, razem z drewnianą figurą Enmy. Świątynia przechowuje też „relikwię niebieskiego pająka” oraz Yomigaeri Sōshi, opowieść o chwilowej śmierci mniszki Keishin w 1439 roku.