Nagatoro Valley, Pomnik przyrody i kanion w Nagatoro, Japonia

Dolina Nagatoro to kanion wycięty przez rzekę Arakawa w górach Chichibu w prefekturze Saitama. Jej rdzeń stanowi 500-metrowy i 10-metrowy szerokości taras skalny zwany Iwadatami na lewym brzegu, gdzie odsłania się łupek krystaliczny pasa metamorficznego Sanbagawa. Naprzeciw wznosi się Czerwony Mur Chichibu, klif wysoki na około 100 metrów i długi na 500 metrów, nazwany od Czerwonego Muru nad Jangcy. Rzeka wije się między ciemnymi, zalesionymi brzegami, a dalej widać niskie wzgórza i górski profil.

W 1878 roku niemiecki geolog Heinrich Edmund Naumann poprowadził zespół badawczy do Nagatoro i uznał wysoką wartość geologiczną tego miejsca, które stało się ośrodkiem japońskich badań geologicznych i nazywane jest kolebką japońskiej geologii; przed muzeum przyrodniczym prefektury Saitama stoi kamienny pomnik. 9 grudnia 1924 roku obszar został uznany za miejsce o pięknym krajobrazie i pomnik przyrody pod nazwą Nagatoro.

Nazwa Nagatoro pochodzi sprzed epoki nowożytnej i oznacza wolny nurt (nagi) płynący między skałami Iwadatami. W 1916 roku Miyazawa Kenji odwiedził dolinę podczas praktyk w Wyższej Szkole Rolniczej w Morioka; jego wiersz o skale Toraiwa, której deseń przypomina tygrysie futro, wyryto na kamiennym obelisku nad rzeką, ustawionym we wrześniu 2003 roku. Drugi obelisk nosi haiku Takahamy Kyoshiego, napisane po wycieczce w 1930 roku zorganizowanej przez kolej Chichibu.

Dolina najlepiej się eksploruje pieszo, ze ścieżkami wzdłuż rzeki oferującymi różne widoki formacji. Solidne buty są zalecane, ponieważ niektóre ścieżki przechodzą przez kamienie i nierówny teren.

Nazwa Iwadatami pochodzi od płaskich, warstwowych płyt łupku na lewym brzegu Arakawy, szerokich na około 10 metrów i ciągnących się 500 metrów na południe od stacji Nagatoro, które przypominają ułożone rzędy mat tatami. Skała należy do pasa metamorficznego Sambagawa, powstałego głęboko pod wysokim ciśnieniem i później odsłoniętego.