Tsubaki Nakato Shrine, Sanktuarium shinto w Suzuka, Japonia

Świątynia Tsubaki Nakato w Suzuce (prefektura Mie) łączy dawne świątynie Tsubaki i Nakato, obie zapisane w Engishiki jako małe świątynie. Jej jednokondygnacyjny budynek ma białą tynkowaną fasadę, ciemnobrązowy dach dwuspadowy i cztery białe cylindryczne kolumny ze złotymi okuciami; drzwi w ciemnych ramach otwierają się na drewnianą skrzynię na ofiary. Dwa kamienne lwy flankują schody, a jasnoszara kamienna brama torii z plecioną liną ze słomy znaczy wejście.

Według tradycji sanktuarium w 23. roku panowania cesarza Yūryaku (479) namiestnik prowincji Ise, Takao Tsuka no Mikoto, ufundował dwie odrębne świątynie. Obie wymieniono w Engishiki jako świątynie mniejsze. W 1079 otrzymały najwyższą pierwszą rangę oraz tablicę własnoręcznie napisaną przez cesarza Shirakawę. Budynki spłonęły podczas wyprawy Ody Nobunagi do Ise w erze Eiroku i zostały odbudowane w erze Kan'ei przez Hitotsuyanagi Naomori. W erze Meiji obie świątynie połączono.

Nazwa Tsubaki nie odnosi się do kamelii: zapisuje się ją znakami bóstw Sarutahiko i Nakatsutsuo, a tożsamość sanktuarium opiera się na tych kamiach, nie na kwiecie. Taniec lwa z Nakato, wykonywany podczas dorocznego święta 10 października, został 10 marca 2000 roku uznany za niematerialne dziedzictwo kultury ludowej miasta Suzuka. Na terenie stoją też dwie podrzędne świątynie, Ogawa Yakushi Oji po lewej i Shinmei Kasuga po prawej.

Świątynia znajduje się przy skrzyżowaniu Ichinomiya-cho, około kilometra na południe od mostu Suzuka Ohashi przy drodze krajowej 23. Ze stacji Kawarada (linia JR Kansai) lub Suzuka-shi (linia Kintetsu Suzuka) dojeżdża się autobusem Mie Kotsu do przystanku Takaoka, a następnie idzie około dziesięciu minut pieszo. Na teren świątyni wchodzi się przez kamienne torii.

Nazwa Tsubaki nie odnosi się do kamelii: zapisuje się ją znakami bóstw Sarutahiko i Nakatsutsuno, a jej czytanie jest wspólne z chramem Tsubaki, który również rości sobie tytuł pierwszego chramu prowincji Ise. Taniec lwa Nakato Shishimai został 10 marca 2000 r. wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa ludowego miasta Suzuka.