那売佐神社, Sanktuarium shintō w Japonii
Świątynia Namesa (Namēsa Jinja) stoi u stóp góry Takakura, na południowy wschód od jeziora Shinji w Higashijinzaicho w Izumo. Haiden jest w stylu irimoya-zukuri z dachówką, a honden w wariancie stylu taisha-zukuri, kryty korą drzewa tochi. Przybudowana świątynia poświęcona jest Izanagi no Mikoto, a ścieżka od terenu prowadzi na szczyt do miejsca zamku Jinzai.
Izumo Fudoki (733) wymienia dwie świątynie, Namesa i Namesa, w dystrykcie Kando; w czasach Engishiki (927) były już połączone. Deska kalenicowa z 1562 r. wskazuje, że świątynia została przeniesiona ze starego miejsca Iwatsubo na obecne miejsce pod koniec okresu Muromachi. W 1872 r. otrzymała rangę gōsha (świątyni dystryktowej).
Nazwa Namesa pochodzi z opowieści z Fudoki: Okuninushi, odwiedzając Suseri-hime, nazwał gładki głaz „nameshi iwa”, a dzielnica przyjęła nazwę Namesa. Sanktuarium zwano też Iwatsubo Daimyojin, a przy kotle olbrzymów w wąwozie Kagegawy stoi jeszcze mała kapliczka Iwatsubo. Sanktuarium Kōra Hachiman, jego dawna filia, włączono do niego w 1910 roku.
Świątynia leży u stóp góry Takakura, na południowy wschód od jeziora Shinji, w Higashijinzai-chō w Izumo. Ze skraju terenu prowadzi ścieżka na szczyt, do miejsca, gdzie stał zamek Jinzai. Na terenie znajdują się sala modlitw, główna świątynia i mniejsza świątynia poświęcona Izanagi no Mikoto.
Nazwa Namisa pochodzi z opowieści z Fudoki: Okuninushi, odwiedzając Suseri-hime, zobaczył gładki głaz przed sanktuarium i rzekł „name shi iwa naru kamo” („jak gładka jest skała”), co dało nazwę okolicy. Kocioł eworsyjny Iwatsubo w przełomie rzeki Kukage utożsamia się z tym głazem, a miejscowa tradycja mówi, że Suseri-hime zażyła tam pierwszej kąpieli.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 94 658 współtwórców z całego świata.