Sada-jinja, Hirakata, Sanktuarium shintō w Japonii

Sada-jinja znajduje się w dzielnicy Minaminakafuri w Hirakacie, przy prostej drodze dojazdowej zwanej Sada-sandō, którą przecinają dziś linia Keihan i droga Yao-Hirakata. Sandō wspina się po zboczu i od drugiego torii, przed którym stoi biuro świątyni, staje się kamiennymi schodami. Na terenie stoją odbudowana w marcu 1889 roku sala główna, świątynie pomocnicze, pawilon kagura i sanktuarium świętych wołów.

Według tradycji sanktuarium powstało w 951 roku, gdy na górze Sada zbudowano salę dla drewnianej statuy Sugawary no Michizane o wysokości trzech shaku i dwóch sun, którą sam wyrzeźbił i wysłał córce Kariyahime. Sala spłonęła podczas zimowego oblężenia Osaki w 1614 roku, ale statua ocalała; sanktuarium przeniesiono na obecne miejsce i odbudowano jako sanktuarium opiekuńcze wiosek Nakaburi i Deguchi. W 1872 roku połączono je z sanktuarium Kamo-Taketsunumi i zaliczono do gōsha; obecny budynek pochodzi z marca 1889 roku.

Świątynia poświęcona jest Sugawarze no Michizane, historycznej osobistości czczonej w kulturze japońskiej za uczenie i mądrość. Odwiedzający piszą życzenia na małych drewnianych tabliczkach i zostawiają je w świątyni, praktyka łącząca codzienne życie z wielowiekowymi tradycjami shinto.

Świątynia znajduje się około 500 metrów na południowy wschód od stacji Kōzenji na głównej linii Keihan, około siedmiu minut pieszo. Prostą aleję Sada-sandō przecinają linia Keihan i droga prefekturalna Osaka 21; przy tym skrzyżowaniu stoją tablica z nazwą świątyni i pierwsze torii. Od drugiego torii ścieżka zamienia się w kamienne schody, a tuż przed nimi znajduje się biuro świątyni.

Nazwa świątyni pochodzi od historii Kariyahime, córki Sugawary no Michizane, która z żalu tupała nogami (sada), nie mogąc dogonić wygnanego ojca. Drewniana figura, którą Michizane później jej przysłał z Dazaifu, jest czczona jako go-shintai i według tradycji wyrzeźbił ją własnoręcznie.