Suwa-jinja, Sanktuarium znajdujące się w dzielnicy Aoba w mieście Sendai, w prefekturze Miyagi
Suwa-jinja to shintōistyczne sanktuarium w dzielnicy Aoba-ku w Sendai, zbudowane z drewna, z lekko wygiętym dachem i małym, zadbanym dziedzińcem. Czerwona brama torii wyznacza wejście, a kamienne stopnie prowadzą przez obsadzoną drzewami aleję do głównej sali, przy której stoją dwie kamienne figury strażników.
Sanktuarium powstało jako kult bóstwa górskiego w erze Enryaku i było sanktuarium opiekuńczym 33 wiosek Kokubu-no-sho. W erze Bunji Minamoto no Yoritomo kazał swemu wasalowi Izawie Iesadzie zbudować główną salę po zwycięstwie nad Fujiwarą no Yasuhirą, a bóstwo przyjęło imię Suwa-sha. Kokubu Muneharu odbudował je w 1457 roku, a Date Masamune i Moniwa Sadamoto naprawiali je w okresie Edo. W 1874 roku uznano je za sanktuarium wiejskie.
Świątynia była ichinomiya, głównym sanktuarium opiekuńczym, 33 wiosek dawnego majątku Kokubu-no-shō, a jej bóstwem jest Takeminakata-no-Mikoto. Główny budynek (honden) jest materialnym dobrem kultury prefektury, objętym ochroną wraz z 12 deskami kalenicowymi (munafuda).
Sanktuarium stoi na lewym brzegu rzeki Saishō, w miejscu, gdzie opuszcza ona wzgórza i wpływa do kotliny Aiko. Od stacji JR Aiko na linii Senzan to około 13 minut pieszo. Samochodem należy zjechać z autostrady Tōhoku na węźle Sendai-Miyagi, jechać drogą krajową 48 na zachód, a następnie drogą prefekturalną 132 na południe przy skrzyżowaniu Aiko i starą drogą wzdłuż rzeki pod nowym mostem Kinugasagaoka.
Sanktuarium stoi na lewym brzegu rzeki Saishō, w miejscu, gdzie opuszcza ona wzgórza i wpływa do kotliny Aiko. Jego honden jest wpisany do prefekturalnego rejestru dóbr kultury materialnej wraz z dwunastoma munafuda, blaszkami kalenicowymi przechowywanymi przy budynku.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 118 współtwórców z całego świata.