Kamo-jinja, Sanktuarium shinto w Murotsu, Tatsuno, Japonia

Kamo-jinja to świątynia Shinto w Tatsuno położona na spokojnych terenach z prostymi, dobrze utrzymanymi budynkami i schludnymi ścieżkami. Miejsce zawiera małe posągi, ołtarze ofiarnicze i tradycyjne drewniane struktury, które definiują jego skromny, ale starannie utrzymywany wygląd.

W okresie Heian świątynia stała się bezpośrednim majątkiem mikuriya świątyni Kamowakeikazuchi-jinja, co wiąże jej początki z tą świątynią w Kioto, a nie z końmi czy rolnictwem. Jej honden to trójprzęsłowy budynek w stylu nagare-zukuri wzniesiony w 1699 roku (era Genroku 12), a pozostałe obiekty zespołu pochodzą z tego samego okresu. Osiem budowli, w tym honden, wpisano na listę Ważnych Dóbr Kultury Japonii.

Świątynia zwana jest też Muromyōjin, a jej nazwa wiąże ją z chramem Kamo Wakeikazuchi w Kioto, którego bezpośrednim mikuriya stała się w okresie Heian. Kwietniowe święto Koshōgatsu obejmuje śpiewaną ofiarę hōnori uta, prefekturalne niematerialne dobro kultury ludowej. Sagowiec na terenie wyznacza północną granicę dzikiego występowania tej rośliny w Japonii.

Kamo-jinja wznosi się na górze Myōjin w Murotsu (Mitsu-chō, Tatsuno, prefektura Hyōgo), przy Murotsu 74. Najbliższy dostęp kolejowy to stacja Sanyō-Aboshi kolei Sanyō Electric Railway, około 20 minut samochodem. Świątynię wymienia się też w pobliżu portu Murotsu, muzeum ludowego w Murotsu, sadu śliwowego Ayabe-yama i plaży Shinmaiko.

Sagowiec przy świątyni jest najdalej na północ rosnącym dziko na archipelagu japońskim i stanowi dobro kultury prefektury. Philipp Franz von Siebold odwiedził go podczas podróży do Edo i chwalił widok na morze Harima z pawilonu modlitewnego.