Saikō-ji, Świątynia buddyjska w Fukuoka, Japonia.

Saikō-ji to świątynia szkoły Jōdo Shinshū Honganji-ha w dzielnicy Sawara w Fukuoce, o nazwie górskiej Kofukuzan. W dzwonnicy znajduje się skarb narodowy: brązowy dzwon odlany w 839 r., wysoki na 136,3 cm i o średnicy 77,5 cm, z odlaną inskrypcją i pasami arabesek. Jego zawieszenie w kształcie smoka, osadzone na warstwowych płatkach lotosu, nie ma odpowiednika.

Dzwon z brązu w Saikō-ji odlano w 839 roku, co poświadcza odlana na nim inskrypcja; jest to piąty najstarszy japoński dzwon świątynny o znanej dacie. Wykonano go dla Kinshō-ji w Kamobe w prowincji Hōki (dziś Nanbu w prefekturze Tottori). Około 1653 roku wisiał w chramie Izumo Taisha, potem do 1889 roku w dwóch świątyniach w Shimane, a w 1897 roku trafił do Saikō-ji.

Saikō-ji należy do szkoły Jōdo Shinshū Honganji-ha buddyzmu Czystej Ziemi i nosi nazwę góry Kofukusan. Jego najcenniejszym zabytkiem jest brązowy dzwon odlany w 839 roku, uznany za Skarb Narodowy; powstał dla świątyni Kaneyama-ji w prowincji Hōki (dziś Kamo, Nanbu, prefektura Tottori).

Saikō-ji znajduje się w dzielnicy Sawara w Fukuoce; z dworca Hakata lub Tenjin należy wsiąść w linię autobusową 3 lub 17 Nishi-Nippon (linia 17 odjeżdża także z Hakaty), wysiąść na przystanku Uchino i przejść około pięciu minut pieszo. Dzwon, skarb narodowy, jest powodem większości wizyt.

Brązowy dzwon świątyni, odlany w 839 roku, jest Skarbem Narodowym. Napis na nim wskazuje, że powstał dla Kaneyoshi-ji w prowincji Hōki (dziś Nanbu, Tottori), a później wisiał w chramie Izumo, zanim w 1897 roku trafił do Saikō-ji. Jego smocze zawieszenie, osadzone na warstwach płatków lotosu, to wzór nieobecny na innych dzwonach.