Eishō-ji, Klasztor buddyjski w Ōgigayatsu, Kamakura, Japonia.

Eishō-ji to buddyjski klasztor nontek w Ōgigayatsu z główną halą, wieżą dzwonów, bramami i budynkami religijnymi rozłożonymi na przestronnych terenach. Gęste bambusowe gaje otaczają zespół, oddzielając go od miasta.

Okaji no Kata, konkubina Tokugawy Ieyasu, przyjęła imię Eishoin po swojej pabbajji i założyła świątynię na miejscu rezydencji Ōty Dōkana, swojego przodka. Założycielka, kapłanka Gyokuhōseiinni, była córką Tokugawy Yorifusy, a księżniczki domeny Mito regularnie zostawały kapłankami. Po restauracji Meiji praktykę tę przerwano i świątynia podupadła.

Nazwa świątyni pochodzi od Eishoin, imienia buddyjskiego przyjętego przez Okaji no Kata, konkubinę Tokugawy Ieyasu, po zostaniu mniszką. Od założenia córki rodu Mito Tokugawa pełniły funkcję przełożonych, dlatego świątynię nazywano Pałacem Mito lub Klasztorem Mito. Te przełożone, księżniczki szlacheckiego pochodzenia, nigdy nie pojawiały się publicznie; obrzędy odprawiali mnisi z Shiba Zojo-ji lub Komyo-ji w Kamakurze.

Do Eishō-ji dojeżdża się z wyjścia wschodniego stacji Kamakura autobusem Enoden N2 lub A21 do Kamakura Hachimangū-mae, a następnie idzie sześć minut pieszo. Świątynia stoi w Ōgigayatsu, na terenie rezydencji Ōty Dōkana. Groby Abutsu-ni i Ōty Dōkana znajdują się poza głównym terenem, drugi przy szlaku turystycznym w stronę Genjiyamy.

Wieża dzwonów, wzniesiona około 1643 roku, jest jedyną zachowaną wieżą dzwonów w stylu hakamagoshi w nowożytnej Kamakurze: rozszerzająca się podstawa nadaje jej wygląd spodni hakama. Brązowy dzwon nosi inskrypcję napisaną przez Hayashiego Razana w 1643 roku.