Inari-kiō Shrine, sanktuarium shintō w Kabukichō, Shinjuku, Tokio, Japonia

Inari-kiō-jinja to świątynia sinto w dzielnicy Kabukichō w Tokio, Japonia. To mały sanktuar z tradycyjną architekturą japońskich świątyń i spokojną atmosferą oddzieloną od ruchliwej okolicy.

Świątynia sięga 1653 roku, gdy Fussa Inari z sanktuarium Suwa został przeniesiony do wsi Ōkubo jako bóstwo opiekuńcze. W 1752 Tanaka Seiemon, uzdrowiony z choroby, zaprosił Kiō Gongen z Kumano w Kishū. W 1831 oba bóstwa połączono pod nazwą Inari-kiō-jinja; ponieważ Kiō Gongen z Kumano już nie istnieje, jest to jedyna świątynia w Japonii nosząca imię „Kiō”.

Świątynia słynie z amuletu „nade-mamori”, udzielanego na choroby skóry i inne dolegliwości: wierny naciera nim chore miejsce po złożeniu ofiary z tofu i powstrzymaniu się od jedzenia go aż do wyzdrowienia, co zwie się „tofu-dachi”. Podczas Setsubun woła się tu „Fuku wa uchi, oni wa uchi” — szczęście do środka, demony do środka — bo oni czczony jest jako bóstwo wiosny. Święto Ebisu w sanktuarium Mishima 19 i 20 października sprzedaje pikle bettara-zuke, którym przypisuje się przynoszenie finansowego szczęścia.

Świątynia leży około 400 metrów na południowy wschód od stacji JR Shin-Ōkubo, w dzielnicy Kabukichō 2-chome. Kopiec Fujizuka na terenie świątyni został przecięty na pół przy odbudowie głównego pawilonu w 1968 roku, a na jego szczycie stoi chram Asama, zbudowany z kamieni sprowadzonych z całej Japonii. Wierni pocierają amuletem nade-mamori tę część ciała, którą chcą uleczyć.

To jedyna świątynia w Japonii nosząca imię „Kiō” (król demonów), ponieważ czczony tu Kumano Kiō Gongen nie istnieje już nigdzie indziej. Jej procesyjne mikoshi rzeźbione jest w twarze demonów, a podczas Setsubun wierni wołają „szczęście do środka, demony do środka”, traktując demona jako bóstwo wiosny.