Inage-sengen-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Inage-sengen-jinja to sanktuarium shinto w Inage-ku w Chibie, poświęcone Konohanasakuya-hime, czczone są tu także Ninigi i Sarutahiko. Odbudowa z 1187 r. ukształtowała teren: wzniesienie usypano na kształt góry Fuji, trzy drogi dojścia nawiązują do szlaków wspinaczkowych na Fuji, a budynek zwrócony jest ku Fuji za zatoką Tokio. Obecny budynek pochodzi z 1966 r., po tym jak pożar o nieznanej przyczynie zniszczył w 1964 r. konstrukcję z 1187 r.; w 2015 r. dodano bramę sanktuarium.

Świątynia służyła jako centrum religijne w okolicy Inage przez wieki, rozwijając się razem z lokalną społecznością. Jej początki i ewolucja są związane z historią dzielnicy i tradycjami czci ustanowionymi tutaj.

Kagura tego sanktuarium, dwunastoczęściowy dramat taneczny, został w 1504 roku przekazany przez artystę z Kiusiu kapłanowi Okoshi Kuranosuke, a następnie mieszkańcom wsi. W 1962 roku uznano go za prefekturalne niematerialne dziedzictwo kulturowe; rozpoczyna się tańcem miko na powitanie bóstw, a kończy tańcem okagura na ich pożegnanie. Poza tańcem miko wykonawcy noszą maski i mimicznie przedstawiają japońskie mity, pod wpływem wyrafinowanej kagury z Edo.

Świątynię najlepiej odwiedzić w cieplejszych miesiącach lub podczas lokalnych okresów festiwalowych, gdy teren jest bardziej dostępny. Odwiedzający powinni przestrzegać tradycyjnego protokołu oczyszczenia się przed zbliżeniem się do głównych obszarów.

Kagura tej świątyni, maskowy dramat taneczny w dwunastu częściach, przekazał w 1504 przybyły z Kiusiu artysta kapłanowi Okoshi Kuranosuke, który nauczył go mieszkańców wsi; prefektura Chiba uznała go w 1962 r. za niematerialne dziedzictwo kultury ludowej. Przedstawienie zaczyna się tańcem miko na powitanie bóstw, a kończy tańcem pożegnalnym i muzyką hayashi.