Shōmyō-ji Temple, Świątynia buddyjska w Kanazawa-chō, Japonia

Shōmyō-ji to buddyjska świątynia w Kanazawa-chō, należąca do miejsc historycznych Japonii i składająca się z kilku budynków połączonych zadbanymi ścieżkami. Zespół obejmuje centralną salę modlitewną z zakrzywionym dachem, ogród ze stawem oraz mniejsze kapliczki rozmieszczone wśród wysokich drzew.

Shōmyō-ji powstał z prywatnej kaplicy buddyjskiej, którą Hōjō Sanetoki utrzymywał w swojej rezydencji w Mutsuura-no-shō Kanazawa; już w 1261 nazwa Shōmyō-ji pojawia się w Kanto Ōkan-ki jako świątynia z rezydentem. W 1267 Sanetoki sprowadził mnicha Shun'eia z Yakushi-ji w Shimotsuke i świątynia przystąpiła do szkoły Shingon Risshū. Jego syn Akitoki i wnuk Sadaaki wznieśli sale i wieże, a w 1317 Sadaaki odbudował zespół. Po upadku rodu Hōjō z Kanazawy w 1333 świątynia straciła protektorów i w okresie Edo zmalała; w 1922 teren uznano za narodowy zabytek historyczny.

Nazwa świątyni zapisuje się znakami oznaczającymi „wychwalać imię”, co nawiązuje do inwokacji nembutsu imienia Amidy; początkowo była salą nembutsu, zanim stała się świątynią szkoły Shingon Risshū. Dziś jest główną świątynią tej szkoły, a co roku w maju na jej terenie odbywa się takigi-nō; jej wieczorny dzwon należy do Ośmiu Widoków Kanazawy.

Świątynia znajduje się w Kanazawa-chō, w dzielnicy Kanazawa-ku w Jokohamie. Ze stacji Kanazawa-Bunko (linia główna Keikyū) odjeżdża autobus Keihin Kyūkō (linia Bun-13) w kierunku Shibamachi, podróż trwa około 10 minut. Alternatywnie można dojść w około 10 minut od stacji Uminokōen-Minamiguchi lub Uminokōen-Shibaguchi linii Kanazawa Seaside.

Teren świątyni jest od 1922 roku narodowym zabytkiem; w 1972 roku dodano otaczające wzgórza i aleję od głównej bramy. Wykopaliska i renowacja prowadzone od 1978 roku pozwoliły odtworzyć dwa mosty ogrodu: most płaski w 1985 roku i most łukowy w 1986 roku, oba wymienione ponownie w 2007 i 2008 roku.