Hashikura-ji, Świątynia buddyjska w Ikedachō Shūzu, Japonia.

Hashikura-ji wznosi się na południowym zboczu góry Hōju (633 m), szczytu na grzbiecie biegnącym na południowy wschód od góry Hashikura. Jego główna sala, złożona z trzech połączonych części zbudowanych na zboczu, oraz Sala Goma należą do sześciu budynków wpisanych w 2004 roku do Ważnych Dóbr Kultury. Przy wejściu stoją kamienna latarnia i biały mur z różowoczerwonymi panelami.

Według tradycji Kūkai wszedł na górę w 828 roku, otrzymał wyrocznię od Konpira Daigongen, wyrzeźbił wizerunek bóstwa i wzniósł pawilon. Pożar w 1677 roku zniszczył wiele dokumentów, a kronikę zestawił na nowo w 1769 roku Reizui z góry Kōya. Kolejny pożar w 1826 roku strawił większość zespołu; obecne budynki pochodzą głównie z późnego okresu Edo, około 1856–1861.

Świątynia pełni funkcję piętnastej stacji na trasie pielgrzymki Shikoku Bekkaku Nijū Reijō, przyciągając pielgrzymów podejmujących tę świętą podróż. Codzienne rytuały ognia kształtują rytm tego miejsca i łączą je z tradycją duchową trwającą ponad tysiąc lat.

Kolejka linowa prowadzi ze stacji dolnej przy stacji Hashikura do stacji górnej obok hōjō, pokonując 342 m różnicy wysokości w cztery minuty. Pieszo droga od bramy Niō do hōjō zajmuje około 30 minut, a od hōjō do sali głównej prowadzi 278 stopni. Od bramy świątyni do sali głównej jest łącznie 769 stopni.

Przed salą Goma stoją dwie kamienne latarnie ufundowane przez Ichikawę Ebizō VII, aktora schyłku epoki Edo występującego jako Ichikawa Danjūrō VII; wyryto na nich imiona jego siedmiu synów, w tym przyszłego Danjūrō VIII. Przy szczycie bije źródło Isshō-mizu, które według przekazu wytrysnęło z laski Kūkaia; daje około jednego shō wody przez cały rok i nie wysycha nawet podczas suszy.