Hikawa-jinja, sanktuarium shinto w Bunkyo, Tokio, Japonia

Hikawa-jinja to świątynia shintō w Sengoku, w dzielnicy Bunkyo w Tokio, według tradycji założona w 473 roku i przeniesiona na obecne miejsce w okresie Shōō (1652–1655). Czci Susanoo-no-Mikoto, Ōnamuchi-no-Mikoto i Inada-hime-no-Mikoto, a jej nazwa zapisywana jest rzadkim znakiem 簸 zamiast zwykłego 氷.

Tradycja datuje założenie na 473 rok, trzeci rok panowania cesarza Kōshō, a Minamoto no Yoshiie miał tu się modlić. Początkowo świątynia stała na południowym wschodzie, w strefie źródeł, dziś w obrębie Ogrodu Botanicznego Koishikawa, i została przeniesiona tutaj w erze Shōō (1652–1655) przy budowie pałacu Koishikawa Hakusan. W okresie Edo zwano ją Hikawa Daimyōjin i liczono wśród siedmiu świątyń Hikawa w Edo; w erze Meiji przyjęła nazwę Hikawa-jinja, a w erze Taishō rzadkie znaki 簸川. Główna sala i biuro spłonęły podczas nalotów na Tokio i zostały odbudowane w 1958 roku.

Świątynia nosi nazwę Hikawa z prowincji Izumo, zapisywaną rzadkim znakiem 簸; w epoce Taishō przemianowano ją na tę formę, opierając się na teorii o izumońskim pochodzeniu nazwy. Była opiekunem starej wsi Koishikawa, a jej doroczne obchody pozostają związane z tą parafialną rolą.

Teren świątyni jest łatwo dostępny pieszo i oddzielony od okolicznych ulic alejką wysadzaną drzewami. W większości dni jest tu spokojnie, ale w okolicach Nowego Roku należy spodziewać się większych tłumów, gdy wielu ludzi przybywa, aby się modlić.

Nazwa sanktuarium zapisuje się rzadkim znakiem 簸 zamiast zwykłego 氷. W erze Taisho zmieniono ją z Hikawa na Hikawa, gdy pewna teoria wywiodła ją od Hikawa w prowincji Izumo. Sanktuarium jest filią sanktuarium Hikawa, a jego pierwotna siedziba znajdowała się przy źródle, dziś w Ogrodzie Botanicznym Koishikawa.