Kamayama Shrine, Sanktuarium shintō w Japonii

Świątynia Kamayama to sanktuarium shinto w Wakayamie w Japonii, zbudowane w stylu kasuga-zukuri. Jej drewniana hala ma ciemnoszary dach z uniesionymi końcami i złoty okrągły emblemat pod szczytem. Pod okapem wiszą białe zygzakowate paski papieru, a do wejścia prowadzą krótkie kamienne schody. Na brukowanej drodze stoi duża kamienna brama torii.

Świątynia pojawia się w rejestrach Engishiki z 927 roku i była obsługiwana przez dziedziczną rodzinę kapłańską Ukai co najmniej od 1381 roku. Wojska Toyotomiego Hideyoshiego zniszczyły ją w 1585 roku; Asano Yoshinaga odbudował małą świątynię w 1600 roku, a Tokugawa Yorinobu ufundował honden w 1669 roku. W 1915 roku była jedyną świątynią awansowaną ze świątyni wiejskiej do najwyższej rangi kanpei-taisha.

Świątynia zawdzięcza nazwę Kamayamie, miejscu wymienionemu w Kojiki i Nihon Shoki, gdzie pochowano Itsuse no Mikoto. Do ery Meiji rodzina Ukai dziedzicznie sprawowała kapłaństwo i wywodziła się od rybaka Nihotsu no Ko z Kojiki. Dziś świątynia jest środkowym przystankiem „pielgrzymki trzech świątyń” (sansha mairi) wraz z Hinokuma i Kunikakasu Jingu oraz świątynią Itakiso, wszystkie w mieście Wakayama.

Świątynia leży dziesięć minut spacerem od stacji Kamayama na linii Kishigawa kolei elektrycznej w Wakayamie. Kopiec grobowy wznosi się za głównym pawilonem na wzniesieniu o wysokości około dziewięciu metrów; wykopaliska są zabronione, ponieważ Agencja Dworu Cesarskiego zarządza nim jako grobem cesarskim. Teren obejmuje 34 979 metrów kwadratowych.

Za główną salą znajduje się grób Kameyama, okrągły kofun o średnicy około 6 metrów i wysokości 1 metra, na wzniesieniu o wysokości około 9 metrów. Agencja Dworu Cesarskiego uznała go za grób Itsuse no Mikoto, dlatego wykopaliska są zabronione. Niegdyś opiekowały się nim trzy rodziny strażników: Ukai, Kino i Kasano.