Kamitsu-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Kamitsu-jinja to mała świątynia shinto w Osace z tradycyjną architekturą i schludnym, gościnnym rozplanowaniem. Teren obejmuje tradycyjną bramę przy wejściu, mały dziedziniec i drewniane struktury, takie jak główna hala, gdzie składane są ofiary, oraz mniejsze pomieszczenia na różne rytuały.

Deska kalenicowa z 1710 roku, znaleziona podczas przebudowy świątyni w 1929 roku, poświadcza, że została tu przeniesiona w epoce Tensho (1573–1592); stare zapisy zaginęły podczas powodzi rzek Nakatsu i Kanzaki. W 1872 roku uznano ją za świątynię wioskową, a w 1909 roku połączono osiem sąsiednich świątyń. W 1911 roku wchłonęła świątynię Sarutahiko z Kojimy i przyjęła nazwę Kamitsu-jinja; w 1972 roku odbudowano główną salę.

Nazwa Kamitsu-jinja pochodzi z 1911 roku, gdy świątynia wchłonęła chram Sarutahiko z Kojimy i przyjęła obecne miano; wcześniejsze połączenie z 1909 roku objęło osiem chramów sąsiednich osad. Na terenie stoi też chram Juso Ebisu, przeniesiony z Imamiya Ebisu w 1956 roku, którego święto trwa od 9 do 11 stycznia. Trzynastego dnia każdego miesiąca teren wypełnia targ Juso-ichi, z wyjątkiem gdy 13. wypada w weekend w sierpniu lub listopadzie.

Kamitsu-jinja znajduje się w dzielnicy Yodogawa, około pięć minut pieszo od wschodniego wyjścia stacji Juso na linii Hankyu. Teren jest niewielki, więc krótka wizyta łatwo wpisuje się w spacer po okolicy. Trzynastego dnia każdego miesiąca targ Juso-ichi zapełnia dojścia straganami, z wyjątkiem sytuacji, gdy 13. wypada w sobotę lub niedzielę w sierpniu i listopadzie.

Nazwa sanktuarium pochodzi dopiero z 1911 roku, kiedy to włączono sanktuarium Sarutahiko z Kojimy i przyjęto obecny tytuł. Widoczna dziś główna sala została odbudowana w 1972 roku. Deska kalenicowa znaleziona podczas odbudowy w 1929 roku nosi datę Eihō 7 (1710) i odnotowuje, że sanktuarium pierwotnie zaproszono w erze Tenshō (1573–1592).