Jinko-in Temple, Świątynia buddyjska w Kita-ku, Kioto, Japonia

Jinko-in to parterowa drewniana świątynia w Kita-ku w Kioto; szeroki, ciemnoszary dachówkowy dach wystaje ponad elewację z pionowych ciemnych drewnianych listew, a pośrodku znajduje się podniesiona drewniana podłoga i schody. Nad drewnem biegnie biały poziomy pas belek, a po prawej stronie wejścia wiszą cztery białe tablice z ciemnym napisem. Przed lewą częścią stoją dwa wysokie drzewa o szorstkiej korze.

Założony w 1217 roku, gdy kapłan Keien został zaproszony z Yamato przez Matsushitę Yoshihisę, urzędnika sanktuarium Kamigamo, w następstwie wyroczni. Wcześniej miejsce zajmowali wytwórcy dachówek dla pałacu cesarskiego i nazywało się Kawaraya-dera. Mówi się, że Kukai praktykował tu przez dziewięćdziesiąt dni w wieku 42 lat. Zabudowania spłonęły w erze Tenpo (1830–1843); wczesną erę Meiji świątynia została zniesiona i w 1878 roku odbudowana przez mnicha Wadę Gesshina.

Nazwa świątyni pochodzi z wyroczni: kapłan Matsushita Yoshihisa otrzymał polecenie wzniesienia budowli tam, gdzie zabłysło święte światło. Miejscowi nazywają ją „Nishi-Kamo no Kobo-san”, a pod koniec lipca odbywa się tu obrzęd „kyuri fuji”, wzywający mocy Kobo Daishiego do zamknięcia epidemii w ogórkach przeciw chorobie.

Świątynia jest otwarta dla zwiedzających i można do niej dotrzeć pieszo z okolicznych ulic Kita-ku. Ponieważ jest to czynne miejsce kultu, na całym terenie obowiązuje cichy i pełen szacunku sposób zachowania.

Nazwa świątyni pochodzi od wyroczni, którą w 1217 r. otrzymał Matsushita Yoshihisa, kapłan chramu Kamo Wakeikazuchi; nakazano mu wznieść budowlę w miejscu, gdzie jaśniało boskie światło. Wcześniej mieściły się tu warsztaty dachówkarzy pracujących dla pałacu cesarskiego w Kioto, a miejsce zwano Kawaraya-dera, „świątynią dachówek”.