Shirako-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Shirako-jinja to mała świątynia shintoistyczna zbudowana w stylu Shinmei-zukuri z tradycyjnymi drewnianymi strukturami i strzechą. Czyste linie i prosty design są uzupełnione kamiennymi latarniami wzdłuż ścieżki, tworząc przestrzeń określaną przez staranną rzemiosło i materiały naturalne.

Założenie świątyni datuje się na 1048 rok, gdy kami Onamuchi-no-mikoto został wezwany z Yato i tu czczony. W 1126 roku u wybrzeża dostrzeżono białego węża na białym żółwiu i zaczęto czcić go jako kami; w 1147 roku świątynię przeniesiono na obecne miejsce na Nabakidai w dzielnicy Seki. Była świątynią opiekuńczą dwunastu wsi Nabaki, w 1708 roku otrzymała rangę sho-ichi-i i nazwę Shirako Daimyojin, a po restauracji Meiji przemianowano ją na Shirako-jinja.

Świątynia czci białego węża jako święte zwierzę, zgodnie z legendą z 1126 roku o białym wężu zwiniętym na białym żółwiu u wybrzeża. Wiosenne święto obejmuje rzadki rytuał przesadzania ryżu w pomieszczeniu, Otaue-sai, wykonywany przez kapłanów, plantatorów i śpiewaków; jest to niematerialne dziedzictwo kultury ludowej miasta Shirako.

Świątynia znajduje się 8 minut spacerem od przystanku autobusowego Shirako Chuo Kominkan-mae, obsługiwanego przez autobusy Kominato Railway ze stacji Honno (linia JR Sotobo). Główny budynek, odbudowany w 1762 roku, stoi na terenie przybytku, a święty gaj jest uznany za pomnik przyrody. Wizytę można połączyć z postojem na pobliskim wybrzeżu.

Biały wąż, którego mieszkańcy ujrzeli w 1126 roku zwinięty na białym żółwiu u wybrzeża, jest tu czczony do dziś: świątynia traktuje go jako zwierzę święte, a opowieść wyjaśnia przeniesienie miejsca kultu do Nabakidai w 1147 roku po chorobach i klęskach w Shirako.