Seiken-ji Temple, Świątynia buddyjska w Shimizu-ku, Japonia

Seiken-ji to świątynia zen Rinzai na wzgórzu nad zatoką Suruga w Okitsu (Shimizu-ku, Shizuoka). Jej drewniana brama sanmon z 1651 roku stoi na szczycie kamiennych schodów; tablica głosi 東海名區. Za nią wznoszą się dwukondygnacyjny budynek z dachówką stopniowaną i długi gmach z rzędem okien na piętrze, osadzone na kamiennym murze oporowym nad parkingiem.

Założona w erze Hakuchi (650–654) jako świątynia Tendai strzegąca punktu kontrolnego Kiyomi-seki na Tōkaidō, Seiken-ji została odnowiona jako świątynia zen Rinzai przez mnicha Enni w 1262 roku. W 1343 roku została uznana za świątynię Jissetsu, a później rozkwitła dzięki wsparciu Imagawy Yoshimoto i Tokugawy Ieyasu, który jako młody zakładnik pobierał tu nauki u opata Sessai Chōrō.

Seiken-ji gościł misje Joseon wysyłane do Japonii oraz delegacje królestwa Riukiu podróżujące traktem Tōkaidō; koreański wysłannik zatrzymał się tu w 1607, a kolejny w 1655. W 1610 roku książę riukiuański Gushichan Chōsei zmarł w Sunpu w drodze do Edo i został tu pochowany. Relikty misji Joseon są Narodowym Miejscem Historycznym, a ogród Narodowym Miejscem Krajobrazowym.

Świątynia wznosi się na wzgórzu nad Okitsu, około 15 minut pieszo od stacji JR Okitsu na głównej linii Tōkaidō lub minutę od przystanku autobusowego Kiyomidera. Tory głównej linii Tōkaidō przecinają teren świątyni, więc dojście biegnie wzdłuż nich lub pod nimi. Kamienne schody z metalowymi poręczami prowadzą w górę do bramy.

Uważa się, że rosnące na terenie świątyni drzewo śliwkowe garyū-bai zostało własnoręcznie posadzone przez Matsudairę Takechiyo, chłopca, który później został Tokugawą Ieyasu, gdy około 1549 roku uczył się w świątyni pod okiem opata Sessai Chōrō. Nazwa, „śliwa leżącego smoka”, nawiązuje do niskiego, rozłożystego pnia i gałęzi.