Seida Okusu, Drzewo kamforowe, pomnik przyrody, w Gamagōri, Japonia

Seida Okusu to samotne drzewo kamforowe na stożku napływowym w pobliżu gór północnego Gamagori, otoczone dziś sadami mandarynek. Ma 22 m wysokości, 14,3 m obwodu pnia i 13,6 m u podstawy; gałęzie sięgają 14,55 m na wschód i 14,47 m na południe. Duże narośla znajdują się po wschodniej i południowej stronie między 1,2 a 3,6 m nad ziemią, a pień przechyla się lekko na zachód.

Według legendy Minamoto no Yoshiie zasadził drzewo, wyruszając na tłumienie buntu w Oshu. Czczono je jako drzewo święte, wierzono bowiem, że jego uszkodzenie spowoduje pożar niszczący całą wioskę Seida. 17 grudnia 1929 r. zostało uznane za Narodowy Pomnik Przyrody; znajdująca się pod nim świątynia Hachiman została wówczas połączona ze świątynią Ishiyama.

Drzewo czczono jako go-shinboku, święte drzewo, wierzono bowiem, że jego uszkodzenie wywoła pożar, który strawi całą wioskę Seida; chłop, który ściął podszycie, miał wtedy stracić dom. Pod drzewem stała niegdyś chramina Hachiman, po wpisie z 1929 roku połączona z chraminą Ishiyama w Seida. Od 2008 roku wolontariusze stowarzyszenia Seida Okusu Aikokai spulchniają zbity grunt, usuwają kamienie i wykładają trzcinę nad strefą korzeni.

Drzewo stoi samotnie pod adresem Shimoshinya 91, dzielnica Seida-cho, w Gamagori, wśród gajów mandarynek na stożku napływowym u podnóża północnych gór. Od stacji Gamagori na głównej linii JR Tokaido i linii Meitetsu Gamagori dzieli je około 35 minut pieszo. Pień przechyla się nieco na zachód, a ziemię wokół korzeni spulchniają i przykrywają trzciną wolontariusze ze stowarzyszenia miłośników wielkiego cynamonowca z Seida.

W 1998 roku arborysta Susumu Hayashi zmierzył pień na 14,3 m, o 2,5 m więcej niż wcześniejsze pomiary, dzięki czemu drzewo uznano za największe drzewo kamforowe w regionie Chubu. Założony w 2008 roku klub miłośników spulchnia ubity grunt wokół korzeni i wykłada trzcinę, aby wierzchnia warstwa gleby nie wysychała.