Shōjōkō-ji Temple, Świątynia buddyjska w Fujisawa, Japonia

Shōjōkō-ji, powszechnie zwany Yugyō-ji, jest główną świątynią sekty Ji-shū w Fujisawie. Główna sala ma szeroki, zielony dach czterospadowy w stylu miedzianym z lekko podniesionymi narożnikami i niewielką kalenicą pośrodku; ciemne drewniane ściany z białymi panelami tynku i szklanymi oknami stoją między pionowymi słupami, a wzdłuż frontu biegnie czerwona drewniana balustrada. Z środka fasady wystaje mały kwadratowy daszek z własnym zielonym dachem, osłaniający ciemną ozdobę. Na teren wchodzi się przez wielką drewnianą bramę z ciemną, płaską belką na dwóch grubych filarach, na której wiszą sześciokątny emblemat i białe sztandary z napisami „清浄光寺” i „時宗総本山”.

Donkai, czwarty Yūgyō-shōnin, w 1325 roku odnowił opuszczony Gokuraku-ji jako Shōjōkō-in, około 400 m na północ od dzisiejszego miejsca. Świątynia spłonęła w 1513 roku podczas ataku Hōjō Sōuna na Miurę Dōsuna, a jej wizerunek Amidy przeniesiono. W 1607 roku Tenjun ją odbudował; w 1631 roku siogunat Tokugawów uznał ją za głowę 274 świątyń Ji-shū.

Świątynia jest powszechnie nazywana Yugyō-ji, ponieważ zwierzchnik sekty, Yugyō Shōnin, jest jednocześnie Fujisawa Shōnin. Każdego ranka po nabożeństwie kapłani rozdają kartki z napisem „Namu Amida Butsu, pewne odrodzenie, 600 000 ludzi”, praktykę zapoczątkowaną przez Ippena. Świątynia gości także rzadką ceremonię Susuki Nenbutsu 15 września.

Świątynia leży około 15 minut spacerem od północnego wyjścia stacji Fujisawa (linie JR Tōkaidō, Odakyu Enoshima i Enoden) lub około 20 minut od stacji Fujisawa-honmachi (linia Odakyu). Skarbiec jest otwarty w soboty, niedziele, poniedziałki i święta od 10 do 16. Wzgórze po wschodniej stronie, Dōjō-zaka, to podjazd ósmego etapu Hakone Ekiden.

Wielki miłorząb na terenie świątyni ma około 600 lat i jest pomnikiem przyrody miasta Fujisawa. Tajfun w 1982 r. złamał jedną trzecią drzewa, ale od tego czasu prawie odrosło do pierwotnego kształtu. Świątynia przechowuje też ilustrowaną biografię Ippena w 12 zwojach, Skarb Narodowy ukończony w 1299 r.