Eitai-ji Temple, Świątynia buddyjska w dzielnicy Koto, Japonia

Eitai-ji to świątynia szkoły Shingon góry Kōya w Tomioka, w dzielnicy Kōtō, odtworzona w 1896 roku, gdy podświątynia Kichijō-in dawnego Eitai-ji przejęła jej nazwę. Pierwotna świątynia z okresu Edo, założona w 1624 roku, została zniesiona w początkach ery Meiji po rozdzieleniu shintoizmu i buddyzmu, a jej teren stał się parkiem Fukagawa i Fukagawa Fudō-dō.

Założony w 1624 roku przez mnicha Chōsei na wyspie Eitai-jima, Eitai-ji pełnił funkcję bettō-ji (świątyni administracyjnej) sanktuarium Tomioka Hachimangū i był jednym z największych obiektów sakralnych w rejonie Fukagawa w okresie Edo. Został zniesiony na początku ery Meiji w wyniku rozdziału shintoizmu i buddyzmu; jego teren stał się parkiem Fukagawa i Fukagawa Fudō-dō. Obecna świątynia została odtworzona w 1896 roku, gdy Kichijō-in, dawna świątynia podrzędna, przejęła nazwę.

Nazwa dzielnicy Monzen-nakacho znaczy „przed bramą” i odnosi się do bramy dawnej świątyni Eitai-ji, zlikwidowanej na początku ery Meiji. Obecna świątynia to odnowienie z 1896 roku pod nazwą jej dawnej filii Kichijō-in.

Świątynia znajduje się dwie minuty pieszo od wyjścia 1 stacji Monzen-nakacho na linii Tozai metra Tokio, przy Fukagawa Ninjo-dori, oraz pięć minut od wyjścia 5 tej samej stacji na linii Toei Oedo. Obecny teren jest niewielki, odbudowany w 1896 roku na miejscu dawnej świątyni filialnej Kichijo-in.

Obecna świątynia to reaktywacja z 1896 roku: po zniesieniu dawnej Eitai-ji na początku ery Meiji jej podświątynia Kichijō-in przejęła nazwę. Teren starej świątyni stał się parkiem Fukagawa i Fukagawa Fudō-dō, a dzielnica Monzen-nakachō zawdzięcza nazwę dawnej bramie świątyni.