Hikawa-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Hikawa-jinja to tradycyjna świątynia shinto w Shinagawa-ku z prostym drewnianym budynkiem głównym i zagiętymi dachami charakterystycznymi dla architektury japońskiej. Teren obejmuje wiele miejsc kultu, kamienne lampiony wzdłuż ścieżek i mniejsze świątynie poświęcone bóstwom związanym ze szczęściem i ochroną.

Pochodzenie Hikawa-jinja jest niepewne, ale Nowy Zbiór Musashi Fudoki odnotowuje go już w erze Genroku; przypuszcza się, że powstał na początku ery Edo, gdy zasiedlano wieś Kirogaya. W 1908 roku połączył wiejskie świątynie Hachiman, Suwa i Dairokuten. Obecny budynek świątyni wzniesiono w 1938 roku.

Świątynia nosi też nazwę Kirogaya Hikawa Jinja, od dawnej nazwy wsi Kirogaya. Na terenie stoi mała świątynia pomocnicza Onda Inari Daimyojin, przeniesiona tu we wrześniu 1908 roku ze świątyni Sodegasaki w Shiba, gdy połączono wiejskie świątynie Hachiman, Suwa i Dairokuten.

Świątynia jest łatwa do osiągnięcia poprzez pobliskie stacje o dobrych połączeniach transportowych z innymi częściami Tokio. Spacer od stacji zajmuje tylko kilka minut, a położenie jest dostępne dla spokojnego spaceru lub krótkiej wizyty.

Za główną salą, na prawej skalnej ścianie, znajdował się wodospad Hikawa, jeden z siedmiu wodospadów Tokio. Około 1851 roku (era Kaei 4) mieszkańcy powiększyli niewielkie źródło, a ludzie przybywali z daleka, by go zobaczyć. Wodospad podupadł i pozostał po nim tylko słaby strumień wody.