Himuro Shrine, Sanktuarium shintō w Japonii

Świątynia Himuro leży na zboczu naprzeciw ulicy Tōdaiji-dōri w Narze; wchodzi się przez pierwszą bramę torii w stylu Kasuga. Wzdłuż drogi stoją kamienne latarnie, po prawej kamienna misa do oczyszczenia, po lewej sanktuarium Haraedo; za nimi znajdują się staw Kagami i płacząca wiśnia. Kamienne schody prowadzą do czterofilarowej bramy z wschodnim i zachodnim korytarzem; honden, odbudowany w latach 1861–1864, to trójprzęsłowa sala nagare-zukuri z dachem z kory cyprysu.

Założona w 710 roku z rozkazu cesarzowej Genmei, gdy na górze Kasuga w Tsukihi-iwa poświęcono bóstwo lodu; lód z sadzawek Kasugano przechowywano w lodowniach i od 711 roku dostarczano do stolicy. W 860 roku pod rządami cesarza Seiwa świątynię przeniesiono na obecne miejsce, gdzie połączono trzy bóstwa. Główna sala powstała w 1217 roku, a w XIII wieku świątynia stała się siedzibą Nanto gakuso, dworskiego urzędu muzycznego Nary.

Świątynia była od XIII wieku siedzibą Nanto Gakuso, jednego z trzech wielkich urzędów muzycznych Japonii, a jej kapłani byli zarazem muzykami dworskimi. Jej sala kultu, scena taneczna z balustradą, była centrum zespołu. Drewniana maska bugaku Ryoo, dzieło z okresu Kamakura o długości 29,5 cm, jest zdeponowana w Muzeum Narodowym w Narze. Dziś świątynię utrzymują wierni i branża lodowa.

Świątynia jest łatwo dostępna z miasta Nara i wita odwiedzających w godzinach dziennych bez barier wejścia. Jasne ścieżki łączą wszystkie główne obszary i dostępne są zacieniowane miejsca do odpoczynku.

Świątynia przechowuje drewnianą maskę bugaku do tańca Ryōō, długą na 29,5 cm i szeroką na 24 cm, malowaną i rzeźbioną w okresie Kamakura, obecnie zdeponowaną w Muzeum Narodowym w Narze. Zachowuje też pamięć o Nanto gakuso, urzędzie muzycznym, którego muzycy pełnili niegdyś funkcję kapłanów.