Rinkyū-ji, Świątynia buddyjska w Shūgakuin, Sakyō-ku, Kioto, Japonii
Rinkyū-ji to niezależna świątynia linii Rinzai w Shugakuin, Sakyō-ku, w Kioto, o nazwie górskiej Shōmyōzan i głównym wizerunku Shō Kannon. W obrębie murów stoją pawilon nauki, sala główna, sala założyciela i koreańska kamienna pagoda Higaki-tō, obok ogrodu widokowego ze stawem z okresu Edo. Sąsiaduje z Rakushiken środkowego pawilonu herbacianego cesarskiej willi Shugakuin, który niegdyś należał do świątyni.
Na tym miejscu stał najpierw Enshō-ji, klasztor założony przez księżniczkę Bunji, córkę abdykowanego cesarza Go-Mizunoo; świątynia ta została później przeniesiona do Nary. Około 1668 roku Go-Mizunoo zbudował tu willę dla swojej ósmej córki, księżniczki Akenomiya Teruko, a w 1678 roku przeniesiono tu cesarskie sale audiencyjne i herbaciane, tworząc pawilon gościnny. W 1680 roku, po jego śmierci, księżniczka przyjęła śluby jako Shōzan Gen'yō i przekształciła willę w Rinkyū-ji, klasztor cesarskich mniszek.
Świątynia przechowuje Rinkyu-ji Otekagami, zbiór cesarskiej kaligrafii i korespondencji uznanej za Ważny Majątek Kulturalny Japonii. Zbiór ten odzwierciedla bliskie stosunki między świątynią a rodziną cesarską.
Rinkyū-ji to świątynia prywatna, niedostępna do zwiedzania; jej teren widać tylko przelotnie podczas zwiedzania sąsiedniej Cesarskiej Willi Shugakuin. Znajduje się w Shugakuin Haya-no-waki, w dzielnicy Sakyō w Kioto, około 20 minut pieszo od przystanku autobusowego Shugakuin Rikyū-michi.
Na terenie świątyni stoi kamienna pagoda w koreańskim stylu, Hikogaki-tō, obok sali głównej i sali założyciela. Miejsce zachowuje też ogród z stawem z okresu Edo. Znaczna część pierwotnego terenu, w tym Rakushiken, została zwrócona Domowi Cesarskiemu w 1884 roku i należy dziś do Naka-no-Ochaya cesarskiej willi Shugakuin.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 456 współtwórców z całego świata.