Saion-ji, Świątynia buddyjska w Nanbu, Japonia
Saion-ji to świątynia szkoły Rinzai-shu Myoshin-ji w Fushi, w Nanbu (Yamanashi), na płaskim odcinku doliny rzeki Fushi, blisko granicy z Shizuoką. Jej butsuden, drewniana sala w średniowiecznym stylu zen z Kanto, zachowuje oryginalne okna kato i łukowe ranma; podłoga z desek leży nad dawnym klepiskiem. Świątynia należała niegdyś do Tendai-shu, a jej głównym wizerunkiem jest Shaka Nyorai.
Według tradycji świątyni Saion-ji został założony w erze Chōkyū (1040–1044) jako świątynia Tendai; w erze Ōei (1394–1427) został odnowiony jako świątynia zen Rinzai przez Ritsuo. W 1568 roku Takeda Shingen odwiedził świątynię i ofiarował jej ziemie. Dokumenty poświadczają ochronę i zwolnienia podatkowe rodu Anayama; po śmierci Anayamy Katsuchiyo w 1588 roku jego matka Kenshō-in uczyniła świątynię jego świątynią pamięci.
Świątynia przechowuje portret Akenoyamy Katsuchiyo, namalowany w 1591 roku na zlecenie jego matki Kenshō-in po tym, jak chłopiec zmarł na ospę w 1588 roku, mając szesnaście lat. Zwój o wymiarach 90,5 na 49,5 cm przedstawia go w czapce eboshi po osiągnięciu pełnoletności, z herbem trzech kwiatów w rombach rodu Akenoyama na rękawie.
Saion-ji znajduje się w dzielnicy Fushi w Nanbu, blisko granicy z prefekturą Shizuoka, na płaskim terenie nad rzeką Fushi, dopływem Fuji. Najbliższy dostęp kolejowy to stacja Ide na linii JR Minobu, około dziesięciu minut taksówką. Świątynia leży na północ od dawnej siedziby rodu Anayama.
Główna sala zachowuje oryginalne średniowieczne detale: łukowe okna i wygięte nadproża pochodzą z wczesnego okresu Muromachi, około lat Ōei (1394–1427), a podłoga ukazuje przejście od ubitej ziemi do podniesionych desek. Budynek należy do najstarszych zachowanych przykładów stylu zen w Japonii Wschodniej.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 479 współtwórców z całego świata.