Mandara-ji, Świątynia buddyjska w Zentsūji, Japonia

Mandara-ji to buddyjska świątynia szkoły Shingon w Zentsuji, na wyspie Shikoku w Japonii. Na terenie kompleksu znajduje się kilka tradycyjnych drewnianych budynków, wieża dzwonnicza i święty staw, rozmieszczone w sposób charakterystyczny dla świątyń Shingon.

Założona w 596 roku, szóstym roku panowania cesarzowej Suiko, jako Yosaka-dera, świątynia rodowa klanu Saeki, z którego wywodził się Kūkai; uchodzi za najstarszą świątynię Sikoku. Po powrocie z Chin za Tangów Kūkai poświęcił przywiezioną mandalę, umieścił Dainichi Nyorai jako główne bóstwo i zmienił nazwę na Mandara-ji. Kwitła za cesarza Go-Horikawy w okresie Kamakura, spłonęła w 1560 roku w walkach Miyoshiego Jikkyū z Awy, ucierpiała ponownie w erze Keichō i została odbudowana.

Nazwa świątyni pochodzi od dwóch mandali, które Kūkai przywiózł z Chin i tu ofiarował; wcześniej nazywała się Yosaka-dera. Główny wizerunek, Vairocana Świata Diamentu, pokazywany jest tylko raz w roku, w dniu rozpoczęcia okresu równonocy wiosennej. Świątynia wydaje też pieczęć pielgrzymią dla pobliskiego Shichibutsu-ji, którego sala kryje siedem kamiennych buddów Yakushi, według tradycji wyrzeźbionych przez Kūkaia.

Mandara-ji leży około 4,5 km od stacji JR Zentsuji (linia Dosan), 0,5 km od skrzyżowania Yoshihara na drodze 48 i 6,2 km od zjazdu Zentsuji z autostrady Takamatsu. Parking jest płatny i znajduje się obok bramy Niō; dla samochodów osobowych obowiązuje opłata. Świątynia nie prowadzi noclegów (shukubō). Za bramą główna sala jest prosto, Daishidō po lewej, a biuro pieczęci po prawej.

Honzonem jest Dainichi Nyorai (Wajroczana), a nazwa świątyni pochodzi od dwóch mandali, które Kūkai przywiózł z Chin i tu ofiarował. Główny wizerunek pokazywany jest raz w roku, pierwszego dnia wiosennego i jesiennego higan. Świątynia wydaje też pieczęć nōkyō dla pobliskiego Shichibutsu-ji, którego hala kryje siedem kamiennych buddów Yakushi, według tradycji wyrzeźbionych przez Kūkaia.