Milano Centrale

Milano Centrale to dworzec czołowy w Mediolanie z 24 peronami pod stalowo-szklanymi zadaszeniami. Obiekt rozciąga się na szerokość około 200 metrów i osiąga wysokość około 72 metrów.

Kamień węgielny został wmurowany w 1906 roku przez króla Wiktora Emanuela III, lecz budowa była znacznie opóźniona przez pierwszą wojnę światową. Otwarcie nastąpiło ostatecznie w 1931 roku według projektów architekta Ulisse Stacchiniego.

Nazwa nawiązuje do centralnej roli w miejskiej sieci kolejowej i zbiegania się wielu linii w tym miejscu. Podróżni poruszają się przez szerokie hale wyłożone marmurem i kamieniem przypominające pałac publiczny.

Pociągi dużych prędkości łączą miasto z innymi miastami włoskimi oraz ze Szwajcarią, Francją i Niemcami. Tablice informacyjne w głównych halach pokazują godziny odjazdu i numery peronów, które mogą zmienić się w krótkim czasie.

Peron 21 służy obecnie jako miejsce pamięci deportacji podczas drugiej wojny światowej i zachowuje pamięć o tamtym czasie. Obszar pozostaje dostępny dla zwiedzających i oferuje ciche miejsce do refleksji z dala od ruchu podróżnych.

Lokalizacja: Milan

Założenie: 1931

Architekci: Ulisse Stacchini

Twórca: Giannino Castiglioni

Oficjalne otwarcie: 1931

Wysokość nad poziomem morza: 132 m

Dostępność: Dostępne dla wózków inwalidzkich

Operator: RFI;Grandi Stazioni

Część: Treno Alta Velocità

Adres: Piazza Duca d'Aosta

Strona internetowa: http://milanocentrale.it

Współrzędne GPS: 45.48588,9.20426

Najnowsza aktualizacja: 12 grudnia 2025 o 18:43