Brenna, Średniowieczny gród w Brandenburg an der Havel, Niemcy

Brandenburg był słowiańskim grodem nizinnym na wyspie Haweli, zajmującym około 4 hektarów w obrębie palisadowego wału pierścieniowego o wymiarach około 240 na 340 metrów, z drewnianym domem głównym w środku. W jego miejscu stoją dziś kościół St. Petri i katedra St. Peter und Paul. Katedrę zbudowano nad zasypanymi wałami, a wynikająca z tego nieciągłość warstw gruntu w decydującym stopniu przyczynia się do jej niestabilności statycznej.

Osada słowiańska istniała tu około 600 roku, a około 700 roku zbudowano ufortyfikowany gród. Zimą 928/929 król Henryk I zdobył twierdzę przez głodzenie i atak przez zamarzniętą fosę. 11 czerwca 1157 Albrecht Niedźwiedź odbił ją po zaciętych walkach, zapoczątkowując trwałe panowanie niemieckie w Marchii Brandenburskiej.

Nazwa Brenna, później Brennabor, ma rodowód słowiański; polscy historycy piszą Branibór. Od 948 w północno-wschodniej części grodziska mieściła się siedziba nowego biskupstwa brandenburskiego, jednego z dwóch pierwszych na wschód od Łaby, aż do powstania Słowian w 983 r., które wygnało biskupów. Kanonicy norbertanie ze St. Gotthardt w Starym Mieście od 1161 r. tworzyli kapitułę katedralną.

Dostęp odbywa się poprzez oznakowane ścieżki, które przechodzą przez teren i łączą różne części fortyfikacji. Rozsądnie jest chodzić ostrożnie, gdy pogoda jest niepewna, ponieważ podniesiony teren może być śliski po deszczu.

Siedzibę biskupią z 948 roku urządzono w północno-wschodnim podgrodziu, gdzie archeolodzy stwierdzili porzucenie osadnictwa słowiańskiego i wyrównanie dużego obszaru; dwa pobliskie groby szkieletowe mogą wskazywać miejsce pierwszej katedry. Późniejsza katedra została zbudowana nad zasypanymi wałami, a ta nieciągłość warstw gruntu w istotnym stopniu przyczynia się do niestabilności statycznej katedry.