Laeiszhalle, Sala koncertowa w Neustadt, Hamburg, Niemcy

Laeiszhalle to sala koncertowa w dzielnicy Neustadt w Hamburgu, zaprojektowana z ozdobnymi fasadami w stylu neobarokowym i mieszcząca dwa główne audytoria pod jednym dachem. Budynek prezentuje zakrzywione balkony, detale sztukatorskie i przestronny hol wejściowy łączący odwiedzających z salami koncertowymi wewnątrz.

Hamburski armator Carl Laeisz zapisał miastu 1,2 miliona marek na godne miejsce dla muzyki poważnej, a jego wdowa Sophie podniosła tę sumę do 2 milionów. Architekci Martin Haller i Emil Meerwein wznieśli Musikhalle w latach 1904–1908 na miejskiej działce przy Wallring; 4 czerwca 1908 otwarto ją jako największą i najnowocześniejszą salę koncertową Niemiec. Przetrwała nietknięta drugą wojnę światową, po czym brytyjscy okupanci używali jej czasowo jako studia radiowego dla swojej stacji BFN.

Sala nosi nazwę towarzystwa żeglugowego F. Laeisz: jego założyciel Carl Laeisz zapisał miastu 1,2 mln marek na godne miejsce szlachetnej i poważnej muzyki, a wdowa Sophie podniosła tę sumę do 2 mln. Od otwarcia Elbphilharmonie Symphoniker Hamburg są jej orkiestrą rezydentną. W Brahms-Foyer stoi pomnik Johannesa Brahmsa dłuta Maxa Klingera z 1909 r. wśród popiersi kompozytorów i muzyków.

Budynek znajduje się bezpośrednio przy Johannes-Brahms-Platz w centralnej lokalizacji, co ułatwia dotarcie pieszo lub komunikacją miejską. Miejsca siedzące zapewniają dobrą widoczność z większości pozycji, a drzwi otwierają się zazwyczaj około pół godziny przed rozpoczęciem występów.

Wielka Sala ma 2025 miejsc, a Mała Sala 640; trzecia przestrzeń, Studio E, mieści 150 osób, a Brahms-Foyer 80 przy stolikach. Organy Walckera z 1908 roku miały 73 registrów i konsolę opuszczaną w scenę; ich piszczałki przeniesiono w 1950 roku do teatru w Wuppertalu.