Barenburg, Grodzisko z epoki żelaza koło Eldagsen, Niemcy

Barenburg to grodzisko z epoki żelaza na zalesionym grzbiecie Osterwaldu, około 3 km na południe od Eldagsen i 1 km na zachód od klasztoru Wülfinghausen. Wnętrze zajmuje 5,5 hektara. Po południowej stronie kamienny wał o długości 280 metrów z fosą przed nim ma jeszcze kilka metrów wysokości; strome zbocza i skalne ściany chronią pozostałe boki.

Barenburg to grodzisko, którego powstanie datuje się na podstawie położenia i kształtu na przedrzymską epokę żelaza, choć wobec braku wykopalisk możliwe jest też wczesnośredniowieczne pochodzenie. Służyło jako schronienie dla miejscowej ludności, a funkcja ta mogła trwać do średniowiecza, ponieważ teren należał do klasztoru Wülfinghausen. Metalowe znaleziska wydobyte po rabunkowych wykopaliskach w 1988 roku obejmują zgięte groty włóczni, wyszczerbione sierpy i wyrwane haczyki pasów, które archeolog Erhard Cosack wiąże z napaścią w młodszej epoce żelaza.

Nazwa Barenburg nie ma udokumentowanego słowiańskiego źródła; teren należał do klasztoru Wülfinghausen, który prawdopodobnie używał go jako schronienia do średniowiecza. Do dziś można rozpoznać 280-metrowy kamienny wał i zewnętrzną fosę po południowej stronie.

Miejsce znajduje się na terenie leśnym i najlepiej jest dostępne pieszo z Eldagsen. Oznaczone szlaki są dostępne przez cały rok, ale ze względu na pagórkowaty i nierówny teren zaleca się solidne obuwie.

W 1988 roku rabusie zaproponowali na giełdzie numizmatycznej w Hanowerze żelazne przedmioty z podanym miejscem znalezienia „Barenburg, Niedersachsen”; śledztwo doprowadziło do grupy z Berlina, u której skonfiskowano około 400 zabytków lateńskich i przekazano je badaniom. Nieudokumentowane wydobycie trwale zmniejszyło wartość źródłową stanowiska.