Schloss Johannisberg, Posiadłość winiarska w Rheingau, Niemcy.

Schloss Johannisberg to barokowy zespół pałacowy z jasnego kamienia i stiuku, z szarymi dachami łupkowymi, rozmieszczony wokół dwóch okrągłych dziedzińców. W centrum stoi długie skrzydło z dachem czterospadowym, rzędami okien i wysuniętym wejściem, flankowane niższymi budynkami; po lewej trzypiętrowy blok z rdzawym dachem i portalem w łuku pełnym, po prawej mała kaplica z wieżą obok prostokątnego niebieskiego basenu. Otaczająca winnica o powierzchni 50 hektarów obsadzona jest wyłącznie rieslingiem.

Około 1100 roku arcybiskup Ruthard podarował winnicę benedyktyńskiemu opactwu św. Albana w Moguncji, które założyło tu klasztor; powstała trójnawowa bazylika filarowa o dziewięciu przęsłach, z której zachowały się tylko fundamenty. W 1716 roku książę-opat Konstantin von Buttlar z Fuldy kupił posiadłość za 75 392 guldeny i zlecił mogunckim architektom Andrei Gallasiniemu i Johannowi Kasparowi Herwarthelowi budowę trójskrzydłowego barokowego pałacu; 260-metrowa sklepiona piwnica była gotowa w 1721 roku. Powierzchnia nasadzeń wzrosła z 14,3 do 18,9 hektara, niemal wyłącznie Riesling, dlatego posiadłość nazywa się pierwszą winnicą Rieslinga na świecie. W 1816 roku cesarz Franciszek I przekazał ją księciu Metternichowi.

Rheingau Musik Festival występuje w Fürst-von-Metternich-Saal, sali pałacu, a nie w kościele. Księżna Tatiana von Metternich-Winneburg, współzałożycielka festiwalu, zapewniła posiadłości tę rolę miejsca koncertowego. Nazwa Johannisberg pochodzi od świętego Jana, któremu około 1100 roku poświęcono klasztor.

Odwiedzający mogą zarezerwować wycieczki z przewodnikiem po winnicach i historycznych piwnicach oraz degustować wina w sali degustacyjnej. Restauracja Schlossschänke na terenie posiadłości oferuje posiłki codziennie, ułatwiając zorganizowanie jedzenia i napojów podczas wizyty.

Pod pałacem biegnie ukończona w 1721 roku 260-metrowa sklepiona piwnica, a posiadłość wciąż sprzedaje najlepsze partie jako wina Cabinet, nazwę używaną tu ponownie od 1818 roku. Od 1830 roku książę Metternich wymagał, by każdą etykietę własnoręcznie podpisywali zarządca i piwniczny.