Zelle Abbey, Dawny klasztor kanoników augustiańskich w Zelle, Aue-Bad Schlema, Niemcy

Opactwo Zelle to były augustiański klasztor w Aue z kamiennym kościołem, którego elementy architektoniczne odzwierciedlają style romański i gotycki średniowiecznych Niemiec. Zespół klasztorny składa się z różnych struktur, które przez wieki były rozbudowywane i modyfikowane.

Rodzina Meiningerów ufundowała klasztor kanoników augustiańskich przy ujściu Zwickauer Mulde i Schwarzwasser w drugiej połowie XII wieku; cesarz Fryderyk I potwierdził go 7 maja 1173 roku w Goslarze, pod wezwaniem św. Andrzeja i Trójcy Świętej. Splądrowany podczas wojny chłopskiej w 1525 roku, został rozwiązany w 1527 roku w czasie reformacji i sprzedany za 800 guldenów elektorowi saskiemu, po czym służył jako majątek rycerski. Dawny kościół klasztorny stał się w 1533 roku filią Oberschlemy, w 1879 roku uzyskał własną parafię luterańską, a w 1914 roku zastąpił go kościół Friedenskirche.

Kościół klasztorny, poświęcony Najświętszej Marii Pannie, kryje przed ołtarzem dwie owalne marmurowe płyty nagrobne z motywem kłosów dla właściciela dóbr Carla Erdmanna von Brandensteina i jego żony z lat 20. XIX wieku. Na północnym wschodzie pod chórem znajduje się malowana krypta z XVIII wieku, a przy północnej ścianie wnętrza barokowa loża patronacka z dwunastoma scenami z życia Chrystusa.

Dawny kościół klasztorny stoi w Zelle, dziś części Aue-Bad Schlema, przy ujściu Zwickauer Mulde do Schwarzwasser. Od 1914 służy jako kaplica pogrzebowa, a nie kościół parafialny otwarty na nabożeństwa. Założone w 1994 r. stowarzyszenie wspierające prowadziło jego renowację, m.in. dachu, wieżyczki i dzwonnicy w 1998 r. oraz wnętrza w latach 2002–2004.

Odnowiona w 1998 roku chorągiewka na sygnaturce nosi napis SOLI DEO GLORIA / 1173 * 1998, łączący dokument fundacyjny cesarza Fryderyka I z 1173 roku z renowacją kościoła. Wnętrze kryje szafkę pomalowaną we wzór szachownicy, która może być romańskim tabernakulum.