Old parish church of St. Martin, Kościół gotycki w Garmisch-Partenkirchen, Niemcy

Alte Pfarrkirche St. Martin to romańsko-gotycki kościół na skraju Garmisch. Wysoka wieża ma smukłą iglicę krytą gontem z białym obramowaniem, zegar w czerwonej ramie i dwa wąskie łukowe okna; czerwone wzory zdobią dolne białe ściany. Nawa ma stromy gontowy dach, a obok stoi mniejszy biały budynek ze schodkowym szczytem. Wnętrze dzieli na dwie nawy późnogotyckie sklepienie sieciowe wsparte na środkowym filarze.

Garmisch jest po raz pierwszy wzmiankowany w 802 roku, a jego kościół pod wezwaniem św. Marcina był zapewne początkowo drewnianą budowlą z czasów merowińskich. Kamienny kościół romański zastąpiono około 1288 roku wczesnogotycką świątynią z kamienia naturalnego, poświadczoną w tym roku jako kościół parafialny; jej resztki zachowały się w północnej ścianie nawy i w wieży. W 1446 roku dodano emporę zachodnią, w 1462 roku prezbiterium od wschodu, a w latach 1520/22 południową ścianę i późnogotyckie sklepienia. Po wzniesieniu przez Josepha Schmuzera barokowego Nowego Kościoła Parafialnego w latach 1730–1734 stary kościół znalazł się na skraju wsi i służył jako stodoła na siano.

Kościół jest poświęcony św. Marcinowi, najważniejszemu świętemu królestwa Franków, a parafia obejmowała niegdyś całą górną dolinę Loisach i Isar. Malowidła ścienne pełniły rolę „Armenbibel”, biblii ubogich, która przybliżała Pismo Święte niepiśmiennym wiernym. Ołtarz główny z 1669 r. wykonali stolarz Thomas Ziegler i rzeźbiarz Johannes Schenk; obraz ołtarzowy malarza z Innsbrucka Johannesa Hartwiga zaginął.

Kościół stoi nieco na uboczu, na skraju Garmisch, a nie w centrum; od południowego wschodu przylega do niego neogotycki budynek szkoły żeńskiej z lat 1852/54. Wejście prowadzi od zachodu, pod sklepioną emporą o dwóch przęsłach, do nawy. Dawny portal południowo-zachodni zasłania współczesna grota lurdzka, więc szukaj drzwi zachodnich.

Kościół ocalał przed rozbiórką tylko dlatego, że po otwarciu nowego kościoła parafialnego w 1734 roku służył jako stodoła na siano. W 1877 roku odkryto malowidła ścienne w prezbiterium, a wielka postać św. Marcina na wschodniej ścianie została odsłonięta dopiero w 1958 roku; freski oczyszczono i odrestaurowano w latach 1990–2000.