Alte Mühle, Młyn wodny i zabytek dziedzictwa kulturowego w Saselbek, Niemcy

Alte Mühle stoi nad Saselbek, tuż przed jej ujściem do Alster, na granicy Sasel i Bergstedt. Budynek młyna i przyległa część mieszkalna, odbudowane w 1880 roku z żółtej cegły z Trillup z czerwonymi cegłami dekoracyjnymi, są rozdzielone środkowym ryzalitem. Zewnętrzne koło wodne zastąpiono w latach 20. XX wieku turbiną, która od 1997 roku ponownie wytwarza prąd.

Młyn w tym miejscu jest przypuszczalny przed 1453 rokiem i udokumentowany od XVI wieku. Podczas wojny trzydziestoletniej służył jako młyn prochowy, następnie jako mennica, a od 1695 jako młyn zbożowy z obowiązkiem mielenia dla Bramfeld, Steilshoop, Alsterdorf, Meiendorf i Oldenfelde do 1865. Przerwanie tamy w 1735 doprowadziło do odbudowy, a od 1750 młyn należy do rodziny Timmermann. Po pożarze w 1880 został odbudowany z żółtej cegły z Trillup z czerwonymi cegłami dekoracyjnymi.

Nazwa młyna wskazuje na młyn w tym miejscu przed 1453 rokiem, gdy po raz pierwszy wspomniano pobliskie Rodenbeker Mühle. Od 1695 młynarz miał obowiązek mielenia (Mahlzwang) dla Bramfeld, Steilshoop, Alsterdorf, Meiendorf i Oldenfelde, których chłopi przywozili tu zboże. Z gospody dla oczekujących klientów powstała od 1926 znana gospoda wycieczkowa z ogrodem piwnym na grobli młyna.

Młyn stoi nad Saselbek, tuż przed jej ujściem do Alster, na granicy Sasel i Bergstedt. Droga przez groblę młyna jest wybrukowana głazami narzutowymi, a brzegi stawu młynnego należą w dużej części do rezerwatu przyrody Hainesch/Iland. Budynek młyna z przyległym domem mieszkalnym służy dziś jako zajazd wycieczkowy z ogrodem piwnym na grobli.

Zewnętrzne koło wodne zostało zastąpione w latach 20. XX wieku przez turbinę, która po naprawie od 1997 roku ponownie wytwarza prąd. Mielenie już nie odbywa się. Detalem, którego trzeba szukać, jest turbina, a nie koło.