Herford Abbey, Dawny klasztor żeński w Herford, Niemcy

Opactwo w Herford było fundacją świeckich kanoniczek, a nie klasztorem benedyktyńskim, pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny i św. Pusinny. Jego dawny kościół opacki, obecnie katedra w Herford, to wysoki kamienny budynek z jasnobeżowego i szarego muru, z szerokim, niższym korpusem po lewej i dominującą wieżą po prawej, zwieńczoną stromym, ciemnoszarym hełmem. Na fasadzie wieży znajdują się wysokie, wąskie okna łukowe i dwa okrągłe tarcze zegarowe w górnej części; lewa dolna sekcja ma prostą linię dachu szczytowego, jedno boczne okno łukowe i duże okno ostrołukowe z maswerkiem na froncie.

Klasztor został założony w 789 roku przez szlachcica Walthera i przeniesiony na obecną lokalizację około 800 roku. Później uzyskał status opactwa cesarskiego pod cesarzem Ludwikiem Pobożnym.

Dawny kościół opactwa to dziś Herforder Münster, a nie katedra. Opactwo było poświęcone Najświętszej Maryi Pannie i św. Pusinnie, której relikwie sprowadzono tu w 860 r. W 1533 r., podczas reformacji, opactwo stało się luterańskie pod panowaniem elektorów brandenburskich; od 1649 r. przez ponad stulecie jego ksienie były kalwinistkami, co nie zmieniło luterańskiego charakteru księstwa.

Kompleks opactwa jest dostępny przez Logenplatz 4, gdzie zwiedzający mogą spacerować po zachowanych średniowiecznych budynkach. Warto odwiedzić poza czasem mszy, aby spokojnie zwiedzać.

Pusinna nie była dziewicą męczennicą, lecz pustelnicą z Binson koło Châlons-en-Champagne; ksieni Haduwy sprowadziła jej szczątki do Herford w 860 roku, po czym klasztor poświęcono Marii i Pusinnie. Relikwie uczyniły Herford ośrodkiem pielgrzymkowym i dały opactwu drugą patronkę.