Wenshu Monastery, Klasztor buddyjski w dzielnicy Qingyang, Chiny

Klasztor Wenshu to kompleks świątyń buddyjskich w centrum Chengdu rozmieszczony w wielu budynkach zaprojektowanych w klasycznym chińskim stylu architektonicznym. Budynki zawierają posągi religijne wykonane z żelaza, kamienia, drewna i jadeit, wraz z historycznymi tekstami religijnymi i relikwiami.

Założony w dynastii Sui (581–618) jako świątynia Xinxiang, klasztor przemianowano na Miaoyuan Tayuan w okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a pod Songami wrócił do nazwy Xinxiang. Pożar pod koniec Mingów pozostawił tylko dziesięć żelaznych posągów i dwa stare jodły. W 1681 mistrz Cidu zbudował na ruinach słomianą chatę; odbudowę rozpoczęto w 1697 i ukończono w 1706, a opat Benyuan rozbudował kompleks w okresach Jiaqing i Daoguang (1796–1850).

Nazwa Wenshu oznacza Mandziuśriego, bodhisattwę mądrości, i pochodzi z legendy, według której opat Cidu był uważany za jego wcielenie. Świątynia nazywana jest też Konglin Tang od cesarskiej tablicy „Konglin” z 1702 r. Wśród „Ośmiu Widoków Konglin” są jadeitowy Budda przywieziony z Birmy i szata haftowana przez Tian, konkubinę cesarza Chongzhen.

Zespół jest zwrócony na południe: sala Czterech Niebiańskich Królów, sala Trzech Mędrców Zachodu, sala Mahaviry, sala Dharmy i biblioteka tekstów buddyjskich następują po sobie wzdłuż osi centralnej, więc od wejścia przechodzi się główne sale po kolei. Sala Mahaviry ma 10,56 metra wysokości. Adres to ulica Wenshuyuan 66 w dzielnicy Qingyang.

Nazwa Wenshu pochodzi z wizji: w 1681 r. wieśniacy ujrzeli światło bijące z miejsca, gdzie mistrz Cidu medytował wśród ruin, i uznali go za wcielenie Mandziuśriego. Cesarz Kangxi trzykrotnie wzywał go do Pekinu; za każdym razem odmawiał. W 1702 r. cesarz ofiarował tablicę z napisem „Konglin” (Pusty Las), drugą nazwę świątyni.